از 4سال پیش با زبان محبوب C آشنا بودم و باهاش برنامه می‌نوشتم. این تابستان وقتی می‌خواستم مهارت جدیدی یاد بگیرم رفتم سراغ یادگیری python چون هم تعریفش رو خیلی شنیده بودم که زبانیه که کدش خواناست و همه‌جا استفاده می‌شه و ...
اما رفتم دانشگاه و باید برای مبانی کامپیوتر دوباره با C کد می‌زدم.
خب از خوبی های (شایدم بدی های) پایتون بگم.
این زبان کد نوشتن رو خیلی تسهیل کرده و دستور بی‌خودی و اضافه نداره، به ویرگول نقطه (semicolon) نیازی نداره و کلی قابلیت خوب داره خودش مثلا کتابخونه های خیلی زیاد و قدرتمند و ..
خلاصه بگم تو پایتون به راحت ترین شکل ممکن می تونید الگوریتمی که تو ذهن تون هست روپیاده کنید و دغدغه syntax نداشته باشید، اصلا گفته می‌شه که کد پایتون بیش‌تر "شبه‌کد" هست یا برنامه واقعی :)
بعد از چند ماه داشتم به این خوبی‌ها عادت می‌کردم که وارد دانشگاه شدیم اولین درس برنامه نویسی مون (مبانی کامپیوتر و برنامه سازی)، برنامه نویسی با زبان C بود
خب خوشحال بودم که برنامه نویسی رو بلدم تا حدودی و مشکلی با این درس نخواهم داشت ولی غافل از اینکه با پایتون بدعادت شده ام
درست خوندید بد عادت!
وقتی با پایتون برنامه می نویسید سینتکس ها رو ساده استفاده می کنید، semicolon نمی گذارید، محدودیتی برای اندازه و نوع متغیر ها قائل نمیشید.
وقتی می خواهید به C برگردید با کلی محدودیت مواجه میشید، اگزچه سینتکس ها رو بلدید ولی انگار دست تون بسته‌اس و نمی تونید چیزی که می‌خواید رو بنویسید.
حالا این رو در نظر بگیرید که syntax ها رو هم فراموش کرده باشید و بخواید دوباره حفظشون کنید.
پ.ن: شاد باشید و خندون و به غر های من هم توجه نکنید، در واقع این مطلب برای گفتن خوبی های پایتون نوشته شده بود!
