مطمئنا قتل عام «باتاک» اولین جنایت روی زمین نبود. آخرین جنایت هم محسوب نمیشود. سربازان ارتش عثمانی، در سال 1876 میلادی آنچنان اثری در کارنامه خود ثبت کردند، که توانستند در رده یکی از بزرگترین جنایات بشری قرار بگیرند.
فرمانروای عثمانی برای مقابله با مردم شهر «باتاک» که علیه فروانروایان شوریده بودند، دستور داد تا «باشی بازوک»ها به آن شهر بروند و حمام خون به راه بیاندازند.
مقرر شد بین مردم و باشی بازوک ها که همان نیروهای مخصوص حکومتی بودند، صلح و سازش برقرار شود و دربار به مردم امان دهد. فرمانروا پیشنهاد را پذیرفت و پس از آنکه همه مردم شهر تسلیم شدند، همه را از دم تیغ گذراند. آنهم به شکلی فجیع و خونبار. (منبع: شنیده ها و مطالبی که منبع دقیقی برایشان نیافتم)
فارغ از کم و زیاد این ماجرا، تاریخ سرشار از این اتفاقات است. چه پیش از ماجرای باتاک و چه پس از آن. همین چند سال پیش بود که داعش حمام خون به راه انداخت و قرنها پیش بود که مغولان آن فجایع را به پا کردند.
یک سؤال مهم در این بین به وجود میآید: ریشه چنین رفتارهایی چیست؟
شاید ذهنها خیلی زود عامل مذهب را دلیل این ماجرا تلقی کند. اما نباید فراموش کرد که جنگهای جهانی اول و دوم، یا جنایتهای بلوک شرق را ادیان به پا نکردند. قابیل به عنوان یکی از اولین قاتلان انسانی، با منش پدرش مخالف بود و اصولا گزارشی مبنی بر اینکه نئاندرتالها، دیندار (مبتنی بر مدل وحی) بوده اند، وجود ندارد.
به نظر میرسد اگر بخواهیم منطقی تر به این سوال پاسخ دهیم باید سؤال دیگری طرح کنیم. زمانی که یک انسان تصمیم میگرد یک جنایت خلق کند، یک موجود زنده دیگر را شکنجه کند و به طرز فجیع به قتل برساند، چه چیزی در ذهن دارد؟ به دنبال چیست؟ لذت؟ انتقام جویی؟ عقده گشایی؟
سؤال بعد اینکه دلایل شکل گیری چنین اعمالی چیست؟ چه چیزی سبب میشود انگیزه هایی مثل لذت و انتقام، منجر به چنین رخدادهایی شود.
البته این سوالات را میخواهیم فارغ از مفاهیم روانشناسی مطرح کنیم. به دنبال پاسخ از عمیقترین مفاهیم وجدانی و انسانی هستیم. پاسخی کوتاه به سوالی بلند.

به نظر میرسد هر گونه پلیدی و سیاهی زمانی رخ میدهد که انسان، خدای خودش را فراموش کند. یادش برود نسبت خودش با خداوند چیست و اینکه مخلوق اوست... و اینکه لحظه به لحظه، به لطف او زنده است.
البته از این بدتر زمانی رخ میدهد که انسان بخواهد با خدا بجنگد! علیه او گردن فرازی کند و با او مقابله کند. اینجاست که دست به جنایت میزند و پلیدی می آفریند.
آدمها وقتی که میخواهند با خدا بجنگند، یا مخلوقات او ستیزه میکنند. از آن بدتر وقتی که بفهمند شخصی فرستاده خداوند است، با آن شخص سر نیرنگ و ستیز برمیدارند. این کفر آنان است که با خدا میجنگند و این خداستیزی آنهاست که جنایت به پا میکند.
چنین افرادی لایق لعن و نفرین هستند.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَـٰئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّـهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ
کسانی که کافر شدند، و در حالِ کفر از دنیا رفتند، لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنها خواهد بود! (بقره 141)