آقا منو ببر تا سر آذربایجان. سه تومن میدم
به هر راننده ای میگفت او را نمیبرد. چانه هم نمیزدند، سوارش نمیکردند. تا آذربایجان هم راه زیادی نبود. پراید سفیدی از راه رسید و او را سوار کرد. پیرمرد به سختی سوار ماشین شد. گفت خدا خیرت بده. همان ابتدا خواست سه تومن را به راننده بدهد. راننده نگرفت... راننده موهایش سیاه بود.
چراغ سبز شد. راننده پراید راه افتاد و خواست به سمت چپ بپیچد. راننده موهایش سفید بود. هنوز وسط چهارراه بود که کامیونی با سرعت تمام چراغ قرمز را رد کرد... ماشین را و راننده را در هم متلاشی کرد. چشمان راننده سالم بود. میتوانست سقف آسمان را ببیند. میتوانست آنهایی که آمده اند جانش را ببرند، ببیند. پدربزرگش را دید که با غضب به او نگاه میکند. دایی اش را هم دید؛ همانکه سرطان از پا انداخته بودش. جهنم را هم دید. در خود لرزید. ترسید. صدایی پیچید. صدای همان پیرمردی بود که سالها پیش سوارش کرده بود. گفته بود «خدا خیرت بده»
خدا خیرش داد. به دعای آن روز آن پیرمرد و نیت خودش، بخشیدش... وگرنه پرونده اش اوضاع خوبی نداشت. خدا او را بخشید. و خدا آنهایی که آن مرد بهشان ظلم کرده بود را هم خودش راضی کرد. کافی است خدا ببخشد... مابقی را خودش درست میکند... نمیگذارد به کسی هم ظلمی بشود...
ماشین رسید سر خیابان آذربایجان، پیرمرد پیاده شد. دوباره خواست پول بدهد. راننده قبول نکرد. گفت نیت کردم این کار فقط برای خدا باشد.... در دلش گفت مدتیه برای خدا کاری نکردم...
سالها گذشت... در اخبار زیاد پیچید که بر سر تقاطعی کامیونی که چراغ قرمز را با سرعت رد کرده بود، یک پراید سفید را مچاله کرد. راننده ای با موهای سفید، جان سپرده بود...
