داستا کودکانه «رویا و رازِ دفترچهیِ جادوییِ دانایی»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
تفاوتِ رویا
در کلاسِ دوم، همه بچهها منتظر زنگِ تفریح بودند تا بازی کنند. اما رویا، همیشه مشتاق بود که معلم داستانِ درس را شروع کند. او برای هر درس، یک «سؤالِ بزرگ» داشت. مثلاً وقتی معلم درسِ گیاهان را میداد، رویا میپرسید: «خانم معلم، گیاهان هم برای رشد کردن آواز میخوانند؟»
بچهها میخندیدند، اما رویا با دقت به حرفهای معلم گوش میداد.
دفترچهیِ کشفیات
رویا یک دفترچه داشت که روی جلدش نوشته بود: *«کتابخانهیِ ذهنِ من»*. او درسها را حفظ نمیکرد، بلکه آنها را به «داستان» تبدیل میکرد.
مثلاً برای یادگیریِ جدولِ ضرب، اعداد را مثلِ دوستانِ صمیمی تصور میکرد که با هم دست میدهند و نتیجهیِ بزرگی میسازند. او ریاضی را نه به شکلِ عدد، بلکه به شکلِ «بازیِ لگوهایِ ذهنی» میدید.
وقتی همهچیز سخت شد
نزدیکِ امتحانهایِ آخرِ سال، کلاس خیلی شلوغ و پر استرس شده بود. خیلی از بچهها مدام نگران بودند: «وای! اگر نمره نگیرم چه؟ اگر فراموش کنم چه؟»
رویا هم نگران بود، اما او یک راز داشت. او به جایِ «حفظ کردنِ طوطیوار»، به سراغِ وسایلِ بازیاش رفت. او درسهای تاریخ را با عروسکهایش نمایش میداد و درسهای علوم را با آزمایشهایِ ساده در آشپزخانه تمرین میکرد.
*شاگرد اول یعنی چه؟*
روزِ اعلامِ نتایج رسید. رویا شاگردِ اولِ کلاس شد. همه به او تبریک گفتند. یکی از دوستانش پرسید: «رویا، تو چطور همهچیز را یادت میماند؟ تو خیلی باهوشی!»
رویا لبخند زد و دفترچهیِ «کتابخانهیِ ذهنِ من» را نشان داد و گفت: «من باهوش نیستم، من فقط یاد گرفتم که درسها را به «قصههایِ زندگی» تبدیل کنم. من فکر میکنم شاگرد اول بودن، یعنی اینکه هر روز یک چیزِ جدید از دنیا یاد بگیری و از آن لذت ببری، نه اینکه فقط نمره بیست بگیری.»
*یک جشنِ واقعی*
رویا متوجه شد که شاگردِ اول بودن، مدالی نیست که به گردنش بیندازند، بلکه حسی است که وقتی یک مسئلهیِ سخت را با خلاقیت حل میکند، در قلبش ایجاد میشود. او از معلمش تشکر کرد، اما نه برای نمرهیِ بیست، بلکه برای اینکه به او یاد داده بود چطور «سؤال» بپرسد.
نویسنده: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد