«نگارِ بیآرایه»
به نامِ آنکه هستی، نقشِ او بود
طلوعِ صبح، خطی از وضو بود
تمامِ کهکشان در مشتِ دستش
جهان، آیینه در اندیشه، مستش
به هر برگی که در باد است، جایش
به هر قلبی که در یاد است، پایش
خداوندی که در خاموشیِ شب
به هر نجوایِ جان، دارد لبالب
نه در دوری، نه در دوریست پنهان
که جاری در رگِ نبضِ زمستان
جمالش، بینیاز از رنگ و تکرار
جلالش، برتر از وهمِ شبِ تار
اگر دستانِ ما در دستِ او باشد
دل از طوفانِ عالم، مستِ او باشد