«نورِ مطلق»
بَرِنگِ نوری، در شکوهِ هر درخشان
جلوهی تویی، ای خداوند، در جهان
از اتمی تا کهکشان، در هر پدیدهای
نقشِ توست، ای خالق، در هر زمان
در هیبتِ کوه و در تلاطمِ دریا
تویی که جانی، به هر جانِ بیزبان
در ریزشِ باران و در شکوفاییِ گل
پیداست لطفِ تو، ای مهربان، مهربان
عرشِ تو از نور و از جلال پر است
زمین، نشانهای از فضل و از کرَم، بیمان
چو میبینم که هستی، در دستانِ توست
دلِ مستانه، میرود، در جستجویِ تو، بیامان
ای خالقِ مطلق، ای پادشاهِ بیمرز
شکوهت، لرزه میاندازد، بر این جهان