«چراغِ جاودان»
پدربزرگ، ای سایهسارِ مهربانی
ای قصهگویِ روزهایِ نوجوانی
وقتی کنارِ تو مینشینم، خانه گرم است
حتی اگر باران ببارد ناگهانی
در چینِ پیشانیِ تو تاریخ خوابیده
از رنجها، از عشقها، از زندگانی
دستانِ تو بویِ درختِ باغ را دارد
بویِ نانِ تازه، بویِ آسمانی
هر قصهات یک پنجره رو به جهان است
هر حرفِ تو، راهی برایِ شادمانی
ای کاش عمرت سبز و لبخندت همیشه
پاینده باشد، ای چراغِ جاودانی