«غزل ردپایِ نور»
در میانِ سکوتِ خانه،
صدایِ قدمهایِ تو، موسیقیِ آرامِ صبح است.
در میانِ غبارِ کتابها،
بویِ عطرِ تو، همان تاریخِ زنده است.
تو همان چشمهای، که از کوهِ صبر جوشیدهاید،
و همان درختی، که سایهاش به تمامِ فصلها میرسد.
چشمهایت،
دو دریچهی باز رو به سپیدهدماند؛
که در آنها، نه غصه است و نه خستگی،
تنها آرامشِ یک اقیانوسِ بیپایان است.
پدربزرگ...
تو همان که با هر لبخندت،
یک زخمِ قدیمی را التیام میبخشی،
و با هر کلامت،
یک دنیایِ تازه در دلِ ما میسازی.