«عشقِ مانا»
به نامِ نامیِ ایران که جانم خاکِ پاکِ اوست
جهان در دیدهی من، مستِ آن عطرِ هلاکِ اوست
اگر کوهیست پابرجا، وگر دریاییست توفانی
همه در جوششِ تاریخ، مَستِ از تبارِ تاکِ اوست
شبانگاهان که اخترها به بامِ ما درخشندند
تماشایِ ستاره، قصهای در زیرِ طاقِ اوست
هزاران نقش و طرح از خونِ دلها بر زمین مانده
که هر گلواژهی فرهنگ، ریشه در ساقِ اوست
من از خاکِ تو میآیم، من از بویِ خوشِ سروَم
تمامِ وسعتِ عالم، حقیرِ یک اتاقِ اوست
نباشد آرزویی جز سرافرازیِ این خانه
که دل تا آخرین لحظه، به زیرِ اشتیاقِ اوست
ایران! تو مادری، ای عشقِ دیرین
که جانِ ما همه قربانیِ آن اتفاقِ اوست
