«سلطانِ جلال و جمال»
تمامِ هستیِ عالم، نشانِ آن جلالت است
زمین و آسمان غرقِ، شکوهِ آن کمالت است
به هر موجی که میپیچد، در این دریایِ طوفانی
عیان گردد که هر جنبش، زِ سِرِّ بیمثالت است
اگر خورشید میسوزد، اگر مهتاب میتابد
همه در سایهیِ لطف و فروغِ بیزوالت است
نمیگنجد به وهمِ ما، بزرگیِ مقامِ تو
که هر ذره در این عالم، اسیرِ آن مجالت است
به هر قلبی که میلرزد، به هر روحی که در پرواز
طنینِ نغمهای باشد، که جویایِ وصالت است
دلم در التهابِ خود، امیدی سبز میجوید
که جانش بندِ عشقی شد، که در بندِ خیالت است