«ساحل آرامش»
ای که در ژرفایِ وجودت، آرام میگیرم
محمدرضا، تویی که در دل، تنها دریا هستی
رحمانیات، چون ساحلی در پسِ هر موجِ خشم
در میانِ آشوب، تویی تنها مایهٔ سکون هستی
تو همان آرامشی که از عمقِ تو میآید
ای که در تمامِ عمر، تنها دریأ آرامش هستی