«ریشه های عشق»
ای که نامت در میانِ جان و جانان جاریست
محمدرضا، تویی که در دلم تو تنها هستی
رحمانیات در این جهان، عطرِ خوشِ مهربانی
که با هر دم شدن، در بندِ چشمانت رها هستی
تو همان نورِ خورشیدی که در شبهای تنهایی
در میانِ تاریکی، سپید و پرمایه و باهستی
عشقِ تو در رگهای من، جریانی است همیشگی
تو برای زندگیِ من، تمامِ هست و نیست هستی