داستان کودکانه «سارا و رازِ سبزِ گمشده»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
یک دوستِ خسته
سارا در گوشهیِ حیاط یک گلدانِ کوچکِ قهوهای پیدا کرد که برگهایش شل و آویزان بود. سارا با خودش گفت: «این گیاه کوچک خسته است!» او گلدان را به اتاقش برد. مادرش به او گفت: «سارا، گیاهان مثلِ ما نیستند؛ آنها برای زندگی به سه چیزِ جادویی نیاز دارند: نورِ خورشید، آب، و هوایِ تازه.»
آشپزخانهیِ طلایی
سارا گلدان را پشتِ پنجره گذاشت، جایی که نورِ خورشید میتابید. او با یک ذرهبین به برگها نگاه کرد. سارا با تعجب گفت: «وای! برگهایِ سبزِ این گیاه شبیه به یک آشپزخانهیِ مینیاتوری هستند!»
سارا یاد گرفت که گیاهان از نورِ خورشید استفاده میکنند تا از هوا و آب، برایِ خودشان «قند» بسازند. به این کارِ جادویی میگویند «فتوسنتز». برگهایِ سبز، در واقع سرآشپزهایِ حرفهای هستند!
نیهایِ زیرزمینی
سارا میخواست بداند آب چطور از خاک به برگهایِ بالا میرسد؟ او یک آزمایشِ ساده کرد: ساقهیِ یک گلِ سفید را در آبِ رنگی گذاشت. بعد از چند ساعت، گلبرگهایِ سفید، رنگی شدند! او فهمید که ریشهها مثلِ «نیهایِ نوشیدنی» هستند که آب را از دلِ خاک میمکند و به تمامِ قسمتهایِ گیاه میرسانند.
نفسِ گیاهان
سارا یک شب با چراغقوه به سراغِ گیاه رفت. او دید که گیاه آرام و بیصدا است. او یاد گرفت که گیاهان هم مثلِ ما «نفس» میکشند؛ آنها اکسیژنی را که ما برایِ نفس کشیدن لازم داریم، به دنیا هدیه میدهند. سارا فهمید که گیاهان فقط برایِ زیبایی نیستند، آنها «کارخانههایِ تولیدِ هوایِ پاک» هستند.
جوانه زدنِ امید
چند هفته گذشت. گلدانِ قهوهای حالا پر از برگهایِ سبزِ درخشان بود. یک غنچهیِ کوچک هم روی آن ظاهر شده بود. سارا فهمید که اگر به یک موجودِ زنده اهمیت بدهی و نیازهایش را بشناسی، او هم با زیباییاش به تو پاداش میدهد. سارا حالا یک «گیاهشناسِ کوچک» بود!
نویسنده: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد