
داستان کودکانه «ستارهی کوچولو و دوست پنهانش» نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
روزی روزگاری، در یک آسمان قشنگ و پرستاره، ستارهی کوچولویی به نام «تکتک» زندگی میکرد. تکتک خیلی کنجکاو بود. او هر شب به زمین نگاه میکرد و از خودش میپرسید: «چه کسی این همه گلهای رنگارنگ را نقاشی کرده؟ چه کسی به پروانهها پرواز را یاد داده؟ و صدای قشنگ رودخانه را چه کسی در گوش کوهها خوانده؟»
یک شب، تکتک در حالی که داشت با باد خنک بازی میکرد، از ماه مهربان پرسید: «ماه عزیز! من همه جا هستم، اما سازندهی این همه زیبایی و قشنگی را نمیبینم. او کجاست؟»
ماه لبخندی زد و گفت: «ستارهی کوچولوی من! خدا خالق بزرگ همهی این زیباییهاست. او مثل نور است در دل همهی چیزها؛ او توی دل غنچهای که دارد باز میشود هست، توی خندهی شیرین بچههاست، و توی مهربانی مامان و باباست. ما خدا را با چشمهای سر نمیبینیم، اما با چشمهای دل و با تمام وجود میتوانیم حضور گرم و مهربانش را حس کنیم. وقتی نفس میکشی، وقتی قلبت میتپد، یعنی خدا دستش را روی شانهات گذاشته و مراقبت است.»
تکتک چشمهایش را بست، یک نفس عمیق کشید و گفت: «آهان! فهمیدم... خدا همون دوست خیلی مهربانیه که همیشه پناه ماست و ما رو خیلی دوست داره، درسته؟»
ماه سرش را تکان داد و گفت: «آفرین تکتکِ باهوش! دقیقاً همینطوره.»
از آن شب به بعد، تکتک با هر چشمکی که به زمین میزد، با خدای مهربان حرف میزد و از او به خاطر تمام قشنگیهای دنیا تشکر میکرد.