داستان کودکانه «آریا و سفر به اعماق بدن»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
یک کشفِ بزرگ!
آریا داشت در اتاقِ زیر شیروانیِ پدربزرگش بازی میکرد که چشمش به یک جعبهیِ قدیمی افتاد. روی جعبه نوشته شده بود: «دستگاهِ کاوشگرِ بدن – مدلِ مینیاتوری». آریا هیجانزده شد. با فشردنِ یک دکمه، دستگاه شروع به وزوز کرد و نورِ سبزی از آن تابید. ناگهان، آریا احساس کرد که دارد کوچک و کوچکتر میشود! او حالا به اندازهیِ یک مورچه بود و میتوانست واردِ دنیایِ جدیدی شود: بدنِ خودش!
فرماندهیِ مغز
اولین جایی که آریا دید، یک اتاقِ بزرگ و پر از سیمهایِ نورانی بود. این «مرکزِ فرماندهی» بود، جایی که «مغز» نام داشت. اینجا بود که همهیِ دستورها صادر میشد. آریا دید که چطور مغز به چشمها دستور میدهد تا دیوار را ببینند، به دستها دستور میدهد تا حرکت کنند و حتی به معده میگوید که «هضمِ غذا» را شروع کند. آریا با تعجب گفت: «پس مغز، مثلِ یک کامپیوترِ فوقپیشرفته است!»
پمپاژِ زندگی؛ قلبِ تپنده
آریا با کمکِ دستگاهِ کوچککنندهاش، به سمتِ صدایی تپنده حرکت کرد. «تُپ... تُپ... تُپ...» او واردِ یک اتاقِ عضلانیِ بزرگ شد که دائماً در حالِ انقباض و انبساط بود. این «قلب» بود! آریا دید که قلب، مثلِ یک پمپِ قدرتمند، خون را به همهیِ قسمتهایِ بدن میفرستد. خون، مثلِ یک پیکِ سریع، غذا و اکسیژن را به سلولها میرساند و موادِ زائد را جمعآوری میکرد. «وای! قلب چقدر کارِ سختی دارد!» آریا با شگفتی گفت.
کارخانهیِ هضم
بعد، آریا به سمتِ شکمِ خودش رفت. او واردِ یک لولهیِ دراز و پرپیچوخم شد که «معده» و «رودهها» بودند. اینجا بود که غذاها، تبدیل به انرژیِ لازم برایِ دویدن و بازی کردن میشدند. آریا دید که شیرهیِ معده، غذاها را مثلِ اسیدِ ضعیف، نرم میکند و رودهها، موادِ مفید را جذب کرده و بقیهیِ مواد را برایِ بیرون رفتن آماده میکنند. «پس وقتی غذا میخورم، در واقع دارم به بدنم سوخترسانی میکنم!»
اسکلتِ قهرمان
آخرین توقفِ آریا، در میانِ ساختارهایِ سخت و سفید بود. اینها «استخوانها» بودند. آریا فهمید که استخوانها، بدنِ او را سرپا نگه میدارند، مثلِ ستونهایِ یک ساختمان. آنها از اندامهایِ حیاتی مثلِ مغز و قلب محافظت میکنند و به عضلات کمک میکنند تا حرکت کنند. آریا دید که استخوانها، هرچند سخت، اما زنده هستند و دائماً در حالِ بازسازیِ خودشان میباشند.
بازگشت به اندازه
آریا دستگاهِ کوچککننده را دوباره فعال کرد و به اندازهیِ طبیعیِ خودش برگشت. او حالا بدنِ خودش را مثلِ یک «قلعهیِ شگفتانگیز» میدید که هر قسمتِ آن، نقشِ مهمی در زنده ماندن و شاد بودنش دارد. از آن روز به بعد، آریا بیشتر مراقبِ بدنش شد، غذایِ سالم خورد و ورزش کرد، چون میدانست که این «قلعهیِ تن»، ارزشمندترین داراییِ اوست.
نویسنده: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد