«خداوندِ جلال»
ای که در هر ذره از هستی، جلالت آشکار
وی که در دستِ تو باشد گردشِ این روزگار
کوه در پیشِ شکوهت، ذرهای بیاعتبار
آسمان، در سایهسارت، بنده و فرمانگزار
کهکشانها، ذرّهای از وسعتِ تدبیرِ تو
عرش، تحتِ سلطهی مطلق، خدایِ کردگار
عقلِ کل، حیرانِ محضِ حکمتِ بینقصِ توست
جانِ ما، مستِ تو وُ محوِ تو، ای بیاختیار
جز تو کس شایستهی این حمد و این تعظیم نیست
ای که نامت جاودان بر صفحهی لیل و نهار
قدرتت، دریایِ بیساحل در این کَون و فساد
رحمتت، خورشیدِ تابان بر سرِ این شوره زار
«ای که هستی پادشاهِ ملکِ جانِ عاشقان»
جز تو نبود در دلِ ما، هیچکس را اعتبار