«جلوهی بیکران»
به نامِ آنکه هستی، نقشِ او بست
که در هر ذرهاش، صد راز پیوست
زِ کهکشان تا به این خاکِ ناچیز
شکوهش ریخته، از حد، لبریز
جهان، آیینه در اندیشهی اوست
کمالِ هر چه هست، از ریشهی اوست
شکوهش، لرزه بر جانِ زمان انداخت
به هر خلقی، جمالِ جاودان ساخت
نه در دوری، نه در دوریست پنهان
که جاری گشته در نبضِ زمستان
تو ای سلطانِ مُلکِ بیکرانه
زِ مهرت، پُر شده این آشیانه
تو را باید ستودن تا نهایت
که عشقت، بهترین فصلِ حکایت