داستان کودکانه «نویان و پارازیتهایِ سخنگو»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
در «آکادمیِ کهکشانیِ نِبیولا»، بچهها نه در کلاسهای معمولی، بلکه در اتاقکهای معلق در فضا درس میخواندند. امتحانِ نهاییِ کلاس، ساختِ یک «رادیویِ کهکشانی» بود که بتواند فرکانسهایِ ضعیفِ ستارههای دوردست را دریافت کند.
«نویان»، پسری بود که همیشه در گوشهی کلاس، با قطعاتِ الکترونیکیِ کهنه کلنجار میرفت. برخلافِ بقیه که از دستگاههایِ پیشرفتهیِ آماده استفاده میکردند، نویان سعی داشت رادیویش را با استفاده از «نوسانسازهایِ کریستالی» که خودش از شهابسنگهایِ کوچک ساخته بود، طراحی کند.
همه به او میخندیدند: «نویان! با آن قطعاتِ کهنه، تو فقط صدایِ پارازیتهایِ فضایِ خالی را میشنوی. ما میتوانیم صدایِ تپاخترها را از آن سوی کهکشان بشنویم!»
روزِ امتحان رسید. دستگاههایِ پیشرفتهی بچهها، به محضِ روشن شدن، به خاطرِ طوفانهایِ مغناطیسیِ خورشیدیِ آن روز، دچار اختلال شدند و شروع به سوت کشیدن کردند. کلاس پر از نویز و صداهایِ آزاردهنده شد.
اما نویان، با آرامشِ تمام، پیچِ تنظیمِ رادیویِ دستسازش را چرخاند. او به جایِ نادیده گرفتنِ پارازیتها، از آنها به عنوانِ «دیوارِ محافظ» استفاده کرده بود. رادیویِ او، برخلاف بقیه، به جایِ تقویتِ صداهایِ بلند، دقیقاً رویِ فرکانسِ بسیار ضعیف و آرامِ یک ستارهیِ دوردست که در حالِ تولد بود، قفل شد.
در سکوتِ کاملِ کلاس، صدایِ ضعیف و موزونِ «تپشِ نور» از بلندگویِ کوچکِ نویان شنیده شد. معلم که از تعجب دهانش باز مانده بود، گفت: «نویان، تو به جای رقابت با قدرتِ دستگاهها، رازِ همنوا شدن با طبیعتِ فضا را کشف کردی. گاهی، شنیدنِ صداهایِ بسیار ظریف، به دانشی نیاز دارد که در هیچ دستگاهِ آمادهای پیدا نمیشود.»
نویسنده: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد