
«تجلیِ حضور»
در هر چه بنگرم، به یقین در نظر که اوست
پیدایِ آشکار، به هر سو گذر که اوست
دل را به شعلهزارِ محبت کشاندهام
در آتشِ فراق، همان شعلهور که اوست
ما در رکابِ عشق، غبارِ طریقِ او
در سجدهگاهِ نور، همان تاجسر که اوست
چون قطرهای به وسعتِ دریا گریز کرد
عقلِ مرا ربود، بدان رهگذر که اوست
در نظمِ کهکشان و در آهنگِ آفرینش است
نقشاش عیان، ولی به دلِ بیخبر، که اوست
از خلوتِ وجود، به فریاد میرسم
در نغمهیِ سکوت، همان صاحباثر که اوست
«رزیتا» در این مقام، خموش از زبانِ خویش
سرمستِ نامِ او، که خدا در خبر که اوست