«تارِ جان»
ای که در رگهای من، عشقِ تو جاری و تند است
محمدرضا، تویی که در جان، تنها، مایهٔ بند هستی
نامِ تو، رحمانی، بر لبانم، ذکرِ بیپایان است
تو همان نوری که در دل، همیشه، تابان و زند هستی
بی تو، وجودم، مثلِ صحرایی، خشک و بیجان است
تو تمامِ آن بارانی، که در جانم، تابان و زند هستی
ای که با نگاهِ تو، تمامِ غمها، از من میرود
تو همان آرامشِ مطلق، در میانِ جان هستی