«بنیانِ هستی»
ای که در دنیایِ من، تویی تنها، بنیاد و ریشه
محمدرضا، ای که در دل، تویی، تنها، زیباترین نشانه
رحمانیات، مثلِ ریشههایِ استوارِ عشق است
که در میانِ طوفان، تویی، تنها، پناه و خانه
تو همان معنایی، که در هستیِ من، حک شده است
ای که در میانِ جهان، تویی، تنها، مهربان و خانه
هر چه دارم از عشق، از وجودِ پر از مِهرِ توست
تو تمامِ آن آرامشی، که در وجودم، هستی و خانه