داستان کودکانه «مهراد و مسابقهیِ نردبانِ دانش»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
ابرهای خاکستری در ذهنِ مهراد
مهراد همیشه فکر میکرد که مغزِ او مثل یک کتابخانهیِ شلوغ است که کتابها در آن سرِ جای خود نیستند. هر وقت معلم روی تخته مینوشت، کلمات برای مهراد مثل مورچههایی میدویدند که معلوم نبود به کجا میروند.
وقتی نمراتِ امتحانِ اول را میدید، احساس میکرد یک ابرِ خاکستریِ بزرگ بالای سرش ایستاده است. او با خودش میگفت: «شاید من اصلاً بلد نیستم درس بخوانم. شاید من برای این کار ساخته نشدهام.»
ملاقات با «کبوترِ پیر»
یک روز بعد از مدرسه، مهراد در پارک روی نیمکت نشسته بود و با ناراحتی به کفشهایش نگاه میکرد. ناگهان صدای بال زدن شنید. یک کبوترِ پیر و خاکستری روی کنار او نشست.
مهراد با خودش گفت: «حتی تو هم خسته به نظر میرسی!»
اما کبوتر شروع کرد به تلاش برای بلند شدن. او چند بار بال زد، اما سنگینیِ بدنش باعث شد دوباره روی زمین بیفتد. او دوباره تلاش کرد، باز هم زمین خورد، اما در بارِ چهارم، با قدرتِ زیادی بال زد و به بالای درخت رسید.
مهراد با تعجب گفت: «تو چطور یاد گرفتی که دوباره بلند شوی؟»
رازِ تکرار
مهراد به خانه برگشت و به حرفِ کبوتر فکر کرد. او فهمید که کبوتر «جادو» نکرد، بلکه فقط «تکرار» کرد.
او تصمیم گرفت با ابرِ خاکستریاش بجنگد. او یک دفترچهیِ کوچک و رنگی خرید و روی جلدش نوشت: «نقشهیِ من برای فتحِ دانش».
او شروع کرد. اما داستان مثل داستانهای جادویی نبود که با یک اشاره همهچیز درست شود. او هنوز هم در برخی مسائل اشتباه میکرد. او هنوز هم گاهی کلمات را اشتباه میخواند.
اشتباهاتِ رنگی
مهراد یک قانون برای خودش گذاشت: «هر جا اشتباه کردم، آن را با مدادِ قرمز دور کنم و زیرش بنویسم: این یک قدم به سمتِ درست است!»
او به جای اینکه از اشتباههایش بترسد، آنها را مثلِ تکههایِ پازل جمع کرد. او فهمید که اشتباه کردن یعنی «بخشِ ناقصِ یک تصویر» است که او باید آن را با تمرینِ بیشتر، کامل کند.
هر شب، او فقط یک صفحه کمتر از دیروز یا یک مسئلهیِ بیشتر از دیروز را حل میکرد. او نمیدوید، او فقط «قدمهایِ کوچکِ منظم» برمیداشت.
روزِ بزرگ
روزِ امتحانِ پایانِ ترم رسید. مهراد وقتی با برگهیِ سوالات روبرو شد، قلبش تند زد. اما این بار، او آن ابرِ خاکستری را ندید. او به جای آن، نقشهیِ دفترچهیِ رنگیاش را در ذهنش دید.
او با آرامش شروع کرد. وقتی به سوالی رسید که بلد نبود، ترسید، اما یادش آمد: «این فقط یک پازلِ ناقص است.» او نفس عمیقی کشید، از آنچه بلد بود شروع کرد و به آرامی به سمتِ سوالِ سخت رفت. او با تمرکز، از مسیرِ درست عبور کرد.
پیروزیِ واقعی
وقتی نتایج اعلام شد، مهراد نمره عالی گرفته بود. اما وقتی به خانه رفت، به جای اینکه فقط به نمرهیِ بالا افتخار کند، به دفترچهیِ کوچکِ خودش نگاه کرد.
او به تمامِ آن خطهایِ قرمز و اشتباهاتی که با دقت اصلاح کرده بود، لبخند زد. او فهمید که پیروزیِ واقعی، آن نمرهای نیست که در برگه نوشته شده؛ بلکه آن «قدرتی» است که در درونش پیدا کرده تا وقتی زمین خورد، دوباره بلند شود.
مهراد حالا میدانست: «موفقیت، یک مقصد نیست؛ موفقیت، جادهای است که با قدمهایِ استوار ساخته میشود.»
نویسنده: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد