(داستان ششم)
آزمایشگاهِ روی میزِ ناهارخوری
هستی برای المپیاد ریاضی، میز ناهارخوری را تبدیل به آزمایشگاه کرده بود. او به جای حل کردنِ تکراریِ کتابها، با حبوبات و مهرههای رنگی، مسائل احتمال را شبیهسازی میکرد. مادرش که نگرانِ بهمریختگی میز بود، پرسید: «داری چه کار میکنی؟» هستی گفت: «دارم با عددها بازی میکنم تا دستم بیایند!» او متوجه شد که ریاضی یک زبان زنده است. در روز مسابقه، وقتی سوالی درباره احتمالِ چیدمانها مطرح شد، هستی چشمانش را بست و انگار دوباره در حال بازی با مهرهها روی میز بود. او فهمید که برای درک حقیقتِ اعداد، باید آنها را لمس کرد و در زندگی واقعی به دنبالشان گشت.