«آرامش ابدی»
ای که در کنارِ تو، زمان از حرکت میایستد
محمدرضا، ای که آرامشِ ابدی، در نگاهِ توست
رحمانیات، مثلِ نسیمِ صبحگاهی، تازه و نرم
در میانِ طوفانِ زندگی، آرامشِ من، تو هستی
هر کجا که میروم، با خود میبرم یادِ تو را
ای که آرامشِ بیپایانِ من، در وجودِ توست
تو همان ساحلِ امنی که در پسِ هر موجی
ای که آرامشِ ابدیام، تنها در وصالِ توست