میگفت من آدم حرف های طولانی آخر شبم
راست میگفت...
بیشتر شب ها انقدر حرف داشتیم که شب کنار ما کم میاورد و جاش و به طلوع صبح میداد ,گذر زمان برامون مفهومی نداشت .
عادتم داده بود به حرف زدن به حرف زدنای طولانی هیچ وقت فکر نمیکردم به حرف زدن علاقمند بشم,چقدر بی صدا گریه کردن وسط حرف حال آدم و خوب میکنه یا چقدر چای با چاشنی حرف خوشمزست.
ولی دیگه حرفم نمیاد ,دیگه کلمات کنار هم نمیشینن.
انگار تو فقط اومده بودی بهم بفهمونی منم آدم سرحرفیم , رفتی و بهم ثابت کردی به هم صحبته وگرنه من که لال لالم...