در هر سرزمینی آدمهای کوچکی زندگی میکنند که حال دلشان خوب است.. آدمهای کوچکی که نداشتنهای بزرگشان را به دلخوشیهای کوچکشان، میفروشند..
آدمهای کوچکی که هنوز با طعم شیرین یک آبنبات درجه سه مست میشوند و هنوز با دیدنِ تک گُلِ روییده در گوشهی خیابان چشمانشان برق میزند
آدمهای کوچکی که شبها در خانهای نقاشی شده بر کف زمین کز میکنند و با رویای تختی گرم و عروسکی نرم در آغوششان بخواب میروند..
آدمهای کوچکی که دستهای زمخت و پاهای ترک خوردهشان، ذرهای از شیرینیِ لبخندشان کم نمیکند..
آدمهای کوچکی که نمیدانم... واقعا نمیدانم، مهربانی را از لای کدام کتابِ نداشته.. زندگی را از دل کدام خانهی گرم.. لبخند را از نگاه آرام کدام پدر و مادر یاد گرفتهاند که اینچنین بیمهابا قدم برمیدارند...
آدمهای کوچکی که دلِ بزرگی دارند و در نگاهشان یک مرد و زن شجاع زندگی میکند..
تو میگویی: کودک کار؟ کودک بد سرپرست؟ کودک بی سرپرست؟ و.... من میگویم: بزرگ انسانهایی که جسمشان در پس هیاهوی دنیا، نحیف و نحیفتر میشود، اما روحشان به وسعتِ سیارهی قابل سکونتی است که فهم زندگی در آن موج میزند..
و ما...
کاش به جای عکاسی هنری از آدمهای کوچک سرزمینمان، همچون معرفتِ حاجی فیروزِ شبهای عید که از پایینترین نقطهی شهر به بالاترین نقطهی شهری میرود که دنیا دنیا با او بیگانه است، ما هم گاهی جشنمان را در آخرین نقطهی شهر، جایی که آدمهای کوچکی با نگاه مردانه و زنانهی خود به تماشا نشستهاند و شاید دنیا دنیا با آنها بیگانهایم، برپا کنیم...
هفته جهانی کودک، بر شما صاحبان سیارهی زندگی مبارک..?
Instagram: @rozane_mehr_arvin