پاییزِ سرد یهو مییاد...
پاییزی که انقد منتظرش بودم رسید... من از لحظهی سال تحویل هر سال، از اولین روز بهار
منتظرم میشنم تا پاییز بیاد... شش ماه انتظار واسه اینکه بیاد... سه ماه اضطراب واسه اینکه خراب نشه... سه ماه حسرت واسه اینکه رفت تا دوباره کی بیاد... انگار آدمی ذاتن منتظر به دنیا مییاد...
آخه شما حساب کن چه قدر از عمرمون رو همش منتظر موندیم!؟
«+ منتظر موندیم برف بیاد، آسانسور بیاد، پیش بیاد، آژانس بیاد، فردا بیاد، جوش بیاد، به دنیا بیاد، خوشش بیاد! منتظر موندیم دانلود شه، شب شه، حاضر شه، پاییز شه، نرم شه، یازده شه، خشک شه، سرخ شه، پیدا شه! منتظر موندیم ببینه، بشنوه، بخنده، برسه، بگه، بفهمه، بیاد! بیاد بمونه! بره! بره گمشه! منتظر موندیم یخ بزنه، زنگ بزنه، داد بزنه، صدا بزنه، شکوفه بزنه، در بزنه، پیانو بزنه، حرف بزنه! حرف بزنه بگه چه مرگشه!؟»

ببین چهقدر منتظر "داشتههامون" موندیم!؟
انقد دنبال چیزهای نو، جدید و به روزیم داشتههامون یادمون میره...
کیف نو، میز نو، موبایل نو، حرف نو!
سبزی تازه، نون تازه، رنگ تازه، حرف تازه!
خونه جدید، ماشین جدید، کلاس جدید،حرف جدید!
آدم جدید!
انتظارات جدید!
دائمن شوق رسیدن به خواسته هامونو داریم نه نگه داشتنشون...
شدیم،
آدمهای همیشه خسته...
آدمهای از درون شکسته...
آدمهای تو دوراهی نشسته...
بگیم نگیما، بفرستیم نفرستیما، بزنیم نزنیما، بخریم نخریما، بکنیم نکنیما، بسازیم نسازیما، بگیرم نگیریما، بشکنیم نشکنیما، بمونیم نمونیما... بمیریم نمیریما...
ببین چهقدر از عمرمون رو تو دو راهی انتظار موندیم!؟
این همه انتظار میکشیم واسه به دست آوردن، کیفشو نمیبریم... یاد گرفتیم بخوایم حتی یاد گرفتیم به دستش بیاریم ولی یاد نگرفتیم نگهش داریم، کیفشو ببریم، انقد کیفشو ببریم تا خستگی از جونمون دربیاد... خراب میشه...
کهنه میشه...
پیر میشه...
حیف میشه...
خیلی زود دیر میشه...
. . ? پی نوشت: وقتی از یه چیز مهم و با ارزش خسته میشید برگردید به قبل از به دست آوردنش ببینید چه قدر انتظارشو کشیدید...