می‌نویسم برای تو

سلام

نمی‌دانم که هستی و چه هستی. و حتی نمی‌دانم چرا برای تو می‌نویسم. اما نیرویی درونی مرا به نگاشتن این نامه واداشته است.

اگر قرار باشد برایت بنویسم، ابتدا باید به نامی شایسته بخوانمت. آسایش میخوانمت تا که آرام گیری بر قلب تپنده زمین.

اکنون که همت گمارده‌ام و خطوط این دفتر را به آلام خویش، آلوده می‌کنم، مدت‌هاست خواب از چشمانم گریزان است. در این جهان نابخردِ ستم‌کار، دژخیمی است زیبادل که آرامم ربوده و مرا با تنهایی خویش، تنها گذاشته؛ آن هم پس از آن که به حضورش خو گرفته بودم.

روزهایم، همه، به خواب گذاشته است و شبانگاهم را در خیال او گذرانده ‌ام. اما مدتی است؛ پزشکم داروهایم را قطع کرده و من تمامأ بیدارم و از فرط فکر و خیال، مغزم برای گریز، به جمجمه‌ام فشار می‌آورد. امروز و فرداست که تمام ساختارش از هم بپاشد و چشمانم، تنها، هم‌چنان، در انتظار او، به راهش دوخته باشد. اوایل از دستورش تخطی می‌کردم اما بعد دانستم که هجوم بی‌امانم به آرامش مصنوعی که به دست می‌آورم، تو را از زندگی دور و دورتر می‌کند.

آسایشم، میوه‌ی عشقم، بهار وجودم، دنیای نامهربان را ببخش که تو را از آغوش امن پدرت، محروم کرد. لاله‌ی وحشی من! مرا به خاطر بی‌قراری‌هایم ببخش. روزی که عاشق شوی، حتمأ به من حق خواهی داد. فانوس تاریکی‌هایم! کاش زودتر آمده بودی تا طعم واقعی خانواده را به تو می‌چشاندیم! آرامِ من! از این که هستی و تلخ‌کامی دنیا را حلاوت شدی، بسیار خشنودم.

دنیا، به تو و من، مردی را بدهکار است که قلبش به امید ما، خون پمپاژ می‌کرد. مردی که قلبش، زیر دستان ضعیف من، از کار افتاد و من از لمس تنِ سردش، یخ بستم. شاهدختم! برای تو زنده ام که تا بالنده شوی. نازیبایی‌ها و نامهربانی‌ها را ببخش که به گرمای حضورت، روح زندگی دوباره در این خانه جریان یابد.

دوست‌دار تو، مادرت، رهایش