داشتم اتاقم که پر از برگه های تصحیح نشده بچه ها در کف اتاق و چند تا جزوه واسه طرح سوال واسشون بود رو تمیز میکردم که یهو چشمم افتاد به یه نخ که از لبه ی لحافم آویزون شده بود ، دلم خواست بکنمش ،نمیدونم چرا ، تو این همه آشفتگی انگار فقط همون اضاف بود ، یه دونه چاقوی تاشوی کوچیک دارم که میزارمش تو کیفم ،البته نمیدونم به چه علت شایدم میدونمو خودمو به ندونستن میزنم :)
خلاصه از تو کیفم برداشتم نخو بریدم، یهو مادرم صدام زد چاقو رو همونجا رها کردم و رفتم ببینم چی میگه ! رفتم یه چای سرپایی خوردمو برگشتم ، خیلی سریع درگیر جمع کردن برگه ها شدم و اصلا یادم شده بود که چاقو کف اتاقه ، بی هوا از روش رد شدم :)
هیچی دیگه پام سوراخ شد ، الان دو ساعته مدام خون میاد :)
نمیتونم راه برم!
برم خودمو قطع نخاع کنم چطوره:)
مرتیکه ی متحرک بی مغز دارای اختلالات روانیه نامحترم بی انگیزه ی بووووق ...
خب دیگه خالی شدم :)
بریم بخسبیم :)
تا خود درگیریه دیگر نابای 🙂
