هو الباقی
روزهای اولی که وبلاگ مینوشتم گهگاهی در وبلاگم گریزی به سیاست میزدم و با دوستانم هم حضوراً گاهی حرف از سیاست میزدم. ماهها گذشت و سیاست از دایرهی حرفهای من در وبلاگ خارج شد. رفتهرفته پی بردم نه من آنقدر آدم سیاسی و آگاه به سیاستی هستم که در مورد این مسائل اظهار نظر کنم و نه این حرفها دردی از کسی دوا میکند، پس تنها به غر زدن و درد دل کردن با دوستانم اکتفا کردم. با گذشت یکی دو سال این درد دلها هم کمتر شد و امروز به ندرت با کسی از سیاست حرف میزنم، مگر اینکه مسئلهای را بسیار حیاتی و مهم و در پیوند با مسائل مهمتر تشخیص دهم.
این پست را تنها از این جهت مینویسم که بگویم از نظر من «سیاست وسیله است» و بیش از این نیست و بیش از این ارزش ندارد. اینکه امروز آقای روحانی رئیس جمهور است و دیروز آقای احمدینژاد بود و فردا کس دیگری است در ابعاد کلانِ قضیه اهمیت چندانی ندارد. همهی این افراد و احزاب و حکومتها میآیند و میروند، همانطوری که دیگرانی آمده و رفتهاند*. هدف، تعالی مادی و معنوی این کشور است. هدف این است که ما درست زندگی کنیم. مهم این است که طوری برنامهریزی شود که در سالهای آینده که زمین با مسائلی نظیر بحران آب، آلودگی هوا و خاک، مقاومت آنتیبیوتیکی، و دیگر مسائلی که پیشبینی میشود روبرو میشود، ما طوری برنامه چیده باشیم که کمتر درگیر شویم و بهتر عمل کرده باشیم. مهم این است که در عصری که با پوچی زیستن یا بر اساس ارزشهای تهی زندگی کردن در جهان روزبهروز شایعتر میشود، ما پوچ نباشیم و ارزش یابیم. ما خودمان میدانیم که به احتمال زیاد نسلی نیستیم که اقتدار مجدد کشور و بازگشت به عصر تعالیاش را شاهد باشیم، پس شاید بهتر باشد به مسئلهای دیگر هم فکر کنیم که امید بیشتری به آن در آینده هست: اقتدار نسلهای آیندهی ایرانیان.
اگر قرار باشد تنها دغدغهی سیاستمدار ما این باشد که فلان فرد در انتخابات آتی رای بیاورد یا نیاورد و تنها فکرش این باشد که کمی اوضاع اقتصاد و شغل و مسکن و ... را_ عجالتاً و منحصراً برای اینکه اذهان عموم را آرامتر کند و دهان مخالفینش را ببندد_ سر و سامان دهد، چه فرقی دارد که این سیاستمدار آقا یا خانم الف باشد یا ب. اکنون که چند ماه به انتخابات مانده به این فکر میکنم که چقدر خوب بود اگر همهی ما مردم، و بیش از همه خودم، ارزشها و آرمانهای بلندی پیدا میکردیم و بر اساس آنها انتخاب میکردیم. اگر ارزشهای منِ محمد، شخصاً، ارزشهایی باشد که سه سال پیش بر اساسش رای دادم و هیچ پیشرفتی در نگاه من نباشد، با انتخاب شخص جدید و به قدرت رسیدن او هم نباید به بهبود اوضاع امیدی داشته باشم. با خودم فکر میکنم آیا میشود نگاه همهی ما مردم آنقدر دوراندیشانه و خردمندانه شود که فقط برای بهبود معیشت دو روزی که در دنیا هستیم رای ندهیم؟ و کسی را بطلبیم که نه فقط به فکر الان، بلکه به فکر دهههای بعدی این کشور و دنیا باشد؟ کسی که در برنامههایش آینده را همچون امروز در حسابهایش و برنامهریزیاش بیاورد و به رشد روحی و روانی مردم هم بیندیشد. کسی که دغدغهاش این باشد که کودکان ما درست تربیت شوند و ما آدمبزرگها هم به معنی واقعی بزرگ شویم.
پ.ن. *ابیات روزهای پایان عمر پادشاهان در شاهنامهی حکیم ابوالقاسم فردوسی بسیار در این مورد عبرتآموز است.
بسیار با خودم کلنجار رفتم تا این پستی که به نظر خودم سیاسی نیست را در اینجا بنویسم. نمیدانم چقدر وقت این پست اینجا میماند. شاید حذفش کنم. به هرحال، حرفی بود که در دلم مانده بود و خواستم این حرف را بیپرده بزنم.