سال پیش در جلسهای به نام «حلقههای گفتگو» در دانشگاه شرکت کردم. در ابتدا، استادم من را به گردانندهی حلقه معرفی کرد و گفت «محمد یک وبلاگنویس است». سپس جلسه شروع شد و بحث مفصلی در مورد استارتاپ و محیط دانشگاه و ... انجام دادیم. گردانندهی حلقه در خلال حرفهایش یکی از نمونههای خوب استارتاپ را ویرگول معرفی کرد و رو به من گفت: «شما که وبلاگنویس هستی با ویرگول آشنایی داری.» و خب، نه حقیقتش، خیلی آشنایی نداشتم. دوستم حمید در ویرگول یک پست نوشته بود و من هم همان یک پست را چند بار خوانده بودم و شاید معدودی پست دیگر در ویرگول دیده بودم، وگرنه خودم اکانتی در ویرگول نداشتم و زیاد هم نوشتههای موجود در آن را نمیخواندم.
اکنون مدتی ویرگول را امتحان کردم و محیطش را نپسندیدم. هر بستری برای تعدادی وبلاگنویس مناسب است و برای تعدادی دیگر نه. ویرگول به درد وبلاگنویسی با سبکِ من نمیخورد. شاید بسترهای دیگر وبلاگنویسی برای من مناسبتر باشد. نتیجه اینکه به احتمال زیاد نوشتن در ویرگول را با همین پست به پایان میرسانم.
فعلاً هاست و دامین جدیدی خریدهام، اما ترجیح میدهم آن را تا مدتی به کسی و حتی به موتورهای جستجو معرفی نکنم تا هم برای چند ماه وبلاگم مدتی ساکت و کنجِ دنج من بماند و هم فرصت کنم روی امکانات و قالب و ... آن کار کنم. امیدوارم به زودی شما را در وبلاگ جدیدم ببینم.
تا سلامی دیگر، شما را به خدا میسپارم.