به نام او
پریروز زمان زیادی را روی یک مطلب صرف کردم تا بعد چند روز پستی در ویرگول منتشر کنم. اینکه آن پست را منتشر خواهم کرد یا نه را نمیدانم. من فقط این را میدانم که نوشتن برای من در اینجا از سختترین کارها بوده است. هرگاه که من دست به کیبورد شدم تا کلمهای در ویرگول بنویسم، افکارم نگذاشتند که راحت به کارم ادامه دهم. افکاری که در چرخ و فلک ذهنم پایین و بالا میشدند و میگفتند: "اینجا جای تو نیست."
نه اینکه ویرگول بستر بدی باشد. اگر بد بود این همه وبلاگنویس خوب در آن نمینوشت. من فکر میکنم این بستر با روحیات من زیاد همخوانی ندارد. چراییش را هم درست نمیدانم. این یک حس کلی است که بعد از یکی دو هفته استفاده از ویرگول در من ایجاد شده است. ویرگول مثل همهی ارائهدهندههای خدمات وبلاگ مزایا و معایب خود را دارد. مزیت آن برای من این بوده که دنگ و فنگ ندارد و کار با آن راحت است. اما بدیاش این بوده که من عادت به دستهبندی مطالب و منظمتر نوشتن دارم ولی ویرگول این را برای من فراهم نمیکند. اما جدا از اینها، اینکه چرا نوشتن در ویرگول حس خیلی خوبی به من نداده گویا به دلیلهایی ربط دارد که به مزیت و عیبی که گفتم مربوط نیست. فقط میدانم به دلم نچسبیده است.
با این حال، من سعی میکنم هرچند وقت یکبار در ویرگول هم چیزی بنویسم. بنویسم تا احساس خفگی نکنم. بنویسم تا احساس زندگی کنم. بنویسم تا امیدم حفظ شود، تا زمانی که دوباره بتوانم بستر مناسبی برای نوشتن خود پیدا کنم؛ بستری که کمی پایدارتر باشد و طولانیتر پذیرای من باشد، نه بستری دائمی. در این دنیا بستر دائمیای وجود ندارد. خلاصه، اینجا سرای موقت من است. امیدوارم آنچه در این سرای موقت مینویسم مفید حال خودم و مخاطبان اندکی که دارم واقع شود.
یا حق.