چرا باید دلم بخواد چیزی بنویسم؟
آدمی که ظاهرش به طرز غیر قابل تحملی زشته، باطنش به طرز فاجعه‌باری زباله دونیه، لحظه لحظه‌ی وجودش ضرره چرا حرفاش باید خونده بشه؟ چرا باید بنویسه؟ چرا باید اصلا وجود داشته باشه؟
خوبی مرگ آدم تنهایی مثل من اینه که هیچ کسی متوجهش نمیشه. چون اشتباه هم بودم و ناخواسته، ناراحتی «خانواده» هم زود از بین میره.
از ۷ سالگی این حرفا تو ذهنم بوده ولی نمی‌دونم چرا غیرت نداشتم تمومش کنم...
