ویرگول
ورودثبت نام
دکتر رستم نادری
دکتر رستم نادریدکترای اقتصاد ، مستند ساز (اقتصادی)، و نویسنده
دکتر رستم نادری
دکتر رستم نادری
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

قهوه لاته


داستان کوتاه - رستم نادری


گذشت زمان مثل نسیمی که بر زغال تفتان وزیدن گرفته است ، آتش عشق را تا نقطه جوش شعله ور می سازد .

راننده سرویس اداره ادامه داد :

هر بار که دیدن معشوق تازه می شود، به خوبی می توان عمیق ترین لایه های کان وجود را تا سرحدات کیهان ‌ملاحظه کرد.

درهنر گفت : این خاصیت عشق است .

و خرسند بود که او نیز عاشق شده است . اما خیلی زود فهمید که عشق، مادام که یک طرفه باشد ، آدمی را خسته می کند ؛ آنقدر خسته که نیاز به استراحت پیدا خواهد کرد.

پس یک راست به امور اداری رفت و درخواست هفته ها مرخصی کرد تا به زعم خود، خوب استراحت نماید . اما دیگر، کار بیخ پیدا کرده بود .

ته واره های گفتمان عاشقانه، درباب فضیلت عشق و گاهی یک اظهار فضل نا بهنگام، سبب شده بود که این راز ، همچون آفتاب ؛ پرتو افشان ، تمام سرنخ ها را نزد مردمان روشن کند.

پس چنان بود که مدیر امور اداری گفت : عاشق در آغوش معشوق آرام می گیرد.

و از امضا برگه مرخصی امتناع کرد . درهنر، کمی دلخور شد. التماس بی فایده بود . افکار جورواجور به ذهنش هجوم آورد. دلش می خواست به چیزی مثل سیگار پناه ببرد . در این میان اما ، حسی مبهم او را برای صرف یک فنجان قهوه ، به صرافت انداخت. آن روز کمی خوش شانس بود زیرا احساس کرد در مسیر راه ، دیگر بار معشوق را خواهد دید . اما از آنجا که مدت ها بود، چنین احساسی را تجربه نکرده بود ، ناباورانه سر به زیر انداخت و در مسیری دیگر به سمت کافه سحر، به کریدور کنار گذر خزید . ناگهان حجم عظیمی از لبخند ، درست از وسط گذر، او را در بهت و حیرت فرو برد :

خودش بود . !؟

انگار در دور ترین نقطه ممکن ، خرامان آمد و بی نصیب رد شد . با گفتمانی شبیه " سیمای دو زن " ، اثر سعیدی سیرجانی.

دست آخر ، باز هم نفهمید که او براستی "شیرین " است یا " لیلی " ؛ هر دو در بند ؛ یکی گرفتار میان دو عاشق و رنجور از مردان زنباره ، و دیگری گرفتار میان سنت ها و مایوس از مردان کاهل. چه چاه عمیقی !.

پس برخود لرزید و عمیق ، احساس عجز کرد . فکر کرد اگر توانسته بود وی را داخل ماشین یا هرجا که ممکن بود ولو به اندازه هفده ثانیه بغل کند ، بی شک تمام کائنات به کمکش خواهند آمد.

پیشتر تا قبل از عاشق شدن، یعنی بیشتر از حالا، اهل مطالعه بود . همان موقع یک جایی خوانده بود که فرکانس کائنات، هفده ثانیه است ، با این توضیح که برای هر خواسته ، اگر تنها هفده ثانیه، مداومت داشته باشید ، این فرکانس در کل کائنات منتشر و سبب جذب کمک و مساعدت خواهد شد . لاکن بعدها فهمیده بود که آغوش آدمی ، سبب می شود تا هورمون های انگیزشی همچون هورمون اکسی توسین در بدن، ترشح نمایند که صد البته مسبب علاقه اند.

افکار گوناگون یکی پس از دیگری می آمدند و لایه لایه ، حسرت های زندگی را آشکار می کردند . یک آن ، متوجه شد که جلوی کافه سحر، درست در مرکز شمال شهر ایستاده است. افکارش را جمع و جور کرد و نسبت به تمام این سالها که از مطالعه باز مانده بود ، افسوس خورد :

عشق یک طرفه هم، مثل هوش زیاد ، آدمی را مستعد افسردگی و بطالت می کند.

وارد کافه شد . آدم های جورواجور در جاهای مختلف ، مختلط نشسته بودند. بی اعتنا و کمی سربه هوا در اولین میز خالی با بی نهایت احساس خستگی فرونشست. تنها بود با این حال دو فنجان قهوه سفارش داد . قهوه چی متعجب شد.

درهنر گفت : وصیت کرده ام که حتی بهنگام مرگ نیز مرا با دو فنجان قهوه به گور بسپارند ؛ باید با خدا صحبت کنم ، خب ! ، کمی دلخوری وجود دارد.

قهوه چی پرسید :

قربان، قهوه ، چی باشد ؟!.

درهنر به صرافت افتاد ، خاطره ای مبهم در دوردست ترین زمان ممکن ذهنش را قفل کرد . به سختی به یاد آورد، زمانی در چالشی عامدانه، به خانم کتابدار گفته بود :

به من نگاه کن، و برو برایم کتابی مناسب بیاور.

آن روز ، خانم کتابدار رمان بلندی های بادگیر، اثر امیلی برونته را پیشنهاد کرده بود ، هنوز مهمترین جمله عاشقانه این کتاب را بخاطر داشت :

"روح از هر چه ساخته شده باشد، جنس روح او و من از يك جنس است"

احساس کرد حالش کمی بهتر شده است . به قهوه چی نگاه کرد ، حس کرد ، فضای موجود، کمی بازی گوشی می طلبد. گفت : به من نگاه کن ، با تمام مهارتت برو قهوه مناسبی بیاور.

قهوه چی ، سلانه سلانه این چالش را پذیرفت و بانک برآورد :

قهوه لاته

سرانجام دو فنجان قهوه ، جلویش روی میز گذاشتند، بر یکی طرح کلمه خدا بود و بر دیگری پیکر زنی دیده می شد که چارچنگولی، دمر به چهارسوق فنجان چسبیده بود و مثل کسی که خود را از چاه بر می کشد، با هرتکان فنجان، به تکاپو می افتاد.

درهنر در خود فرو رفت و از خودش پرسید :

آیا این زن ، خود را رها بر خواهد کشید ؟!. آیا به کمک نیاز خواهد داشت ؟!.

سپس با صدای قهوه چی به خود آمد:

امیدوارم خدا با تو سخن بگوید!.

نگاهش از قهوه چی به سمت فنجان دوم سرخورد و دوباره به فکر فرو رفت،

قهوه چی با اطمینان گفت :

عشق امری قدسی است اما مثل هر بذر دیگری مستلزم " کاشت ، داشت ، و برداشت " است .

درهنر خوشحال بود ، خیلی زود آرامشی از جنس کشف و شهود ، تمام وجودش را درنوردید . خودنویس پدر بزرگش را برای قدردانی و به رسم خلعت ، پیشکش قهوه چی کرد و در حالی که به فنجان دوم اشاره می کرد گفت :

با خداوندگار این فنجان ، برمی گردیم.

۱
۰
دکتر رستم نادری
دکتر رستم نادری
دکترای اقتصاد ، مستند ساز (اقتصادی)، و نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید