شب یلدا بود
خیابون پر بود از آدمایی که میخواستن امشب یه دقیقه بیشتر پیش خانوادشون باشن
منم داشتم میرفتم قنادی سر خیابون که یه کیک هندونه ای برای تولدت بخرم
دو روز از تولدت گذشته بود ولی من دلم میخواست بدونی یادم بوده که تولدته
برای اینکه حس نکنی خیلی پیر شدی برات یه شمع علامت سوال گرفتم ؛)
بعد از گذروندن کلی ترافیک وقتی رسیدم خونتون کیک و گذاشتم تو بالکن که نبینی
اومدم تو اتاق دیدم داری روسری گل گلیتو گره میزنی
بغلم کردی یه بوس آبدار از لپم گرفتی
بخاطر پا دردت صندلی گذاشتی جلوی گاز و سیب زمینی هایی که خورد کرده بودی و ریختی تو روغن داغ
داشتی قیمه درست میکردی و میدونستی من عاشق سیب زمینی سرخ شده کنار قیمه ام :))
بابام که از سرکار رسید سفره رو پهن کردم
یواشکی قابلمه ی برنج و گذاشتی کنار خودت که رو ته دیگ ش خورشت بریزی و بخوری
از همون ترکیبای خوشمزه ی همیشگیت
بعد از شام داشتی قرصای قندتو میخوردی
با خودمگفتم الان بهترین فرصته
رفتم تو بالکن کیک و برداشتم شمع و گذاشتم روش و روشنش کردم
میخواستم جیغ بزنم تولدت مبارک ولی اینکارو نکردم که نترسی
وقتی کیک و تو دستم دیدی پرسیدی اینو کجا قایم کرده بودی؟
داشتی شمعت و فوت میکردی که یه صدایی از تو ذهنم گف این آخرین باریه که میبینیش
یهو دست کشیدم رو گونه ام دیدم بی اختیار دارم گریه میکنم ولی نمیخواستم اون لحظه رو خراب کنم
پس آروم اشکامو پاک کردم
هفتاد و دو روز بعد از حموم اومدم بیرون که دیدم مامانم داره پشت تلفن گریه میکنه
نمیخواستم بدونم چیشده
چون تو مریض بودی و این هفته ی آخر و بیمارستان بستری بودی
نمیخواستم بشنوم که از دستت دادم
ولی این اتفاق افتاده بود...
امیدوارم روحت در آرامش باشه مامانی:)
پی نوشت:امروز رفتم سراغ صندوقچه ی قدیمی که مرتبش کنم که یهو اون روسری که از تو انباری بهم داده بود و دیدم و دلم براش تنگ شد
دوس داشتم یه متن براش بنویسم تا بدونه من هنوزم به یادشم:))