شهید مطهري حدود 40 سال پیش در جلدهای اول و سوم کتاب حماسه حسينی به تحریفات وقایع عاشورا اشاره کرده. قسمت غم انگيز ماجرا اينجاست که بعضي از اينها هنوز رايجند و اينور و آنور مدام از مداحها و مجلس گردان ها می شنويم. از آن موقع تا حالا اين جور دروغها و افسانه ها بيشتر اگر نشده باشند، کمتر نشده اند.

1) تسلیت به حضرت زهرا
پیشوایان دین دستور اکید داده اند که نام حسین همیشه زنده بماند و مصیبتش هر سال زنده شود. چرا؟ ممکنه کسی بگه ما برای تسلی خاط حضرت زهرا عزاداری میکنیم. مگر حضرت زهرا بچه است که بعد از 1400 سال هنوز به سر خودش بزند و گریه کند و ما بهش سر سلامتی بدهیم؟ این حرف هاست که دین را خراب میکند.

2) عروسی قاسم
روز عاشورا مجال نماز خواندن هم نیست و دو نفر از اصحاب خودشان را سپر کردند تا امام دو رکعت نماز خوف بخواند. ولی گفته اند که در همان وقت امام فرمود حجله عروسی راه بیندازید من میخواهم عروسی قاسم با یکی از دخترهایم را ببینم. من آرزو دارم آرزو را که نمی شود به گور برد. واقعا این حرف ها را چطور به فردی چون حسین به علی نسبت می دهید؟ در تعزیه های قدیمی عروسی قاسم یکی از بحث های جداناشدنی بود درصورتی که هیچ سند تاریخی ای ندارد.

3) روز عاشورا 70 ساعت بوده
ملاآقای دربندی در اسرارالشهاده نوشته که لشک عمرسعد در کربلا یک میلیون و 600 هزار نبوده. مگه کوفه چقدر بزرگ بوده؟ معلوم نیست کل جمعیت کوفه به هزار نفر رسیده باشه. در همین کتاب نوشته شده که امام حسین در روز عاشورا سیصدهزار نفر رو با دست خودش کشت. با بمب هیروشیما 60 هزار نفر کشته شدن چطور امام سیصد هزار نفر رو کشتن؟ من حساب کردم اگه شمشیر مدام بالا و پایین بشه و در هر ثانیه یک نفر کشته بشه، کشتن این همه آدم 83 ساعت زمان لازم داره. بعد که دیدن کشتن این تعداد آدم با زمان جور در نمیاد گفتند که روز عاشورا 70 ساعت طول کشیده.

4) داستان لیلا و علی اکبر
حضرت علی اکبر مادری به نام لیلا داشته است ولی حتی یک مورخ هم نگفته که لیلا در کربلا بوده. ولی روضه های زیادی خوانده اند که وقتی علی اکبر به میدان رفت امام به لیلا فرمودن: از جدم شنیدم که دعای مادر در حق فرزند مستجاب می شود. برو در فلان خیمه خلوت موهایت را پریشان کن و در حق فرزندت دعا کن شاید خداوند این فرزند را سالم به ما برگرداند. اولا که لیلایی در کربلا نبوده ثانیا این منطق، منطق حسین نیست. منطق حسین در روز عاشورا منطق جانبازی است.
جایی دیگر شنیدم که لیلا نذر کرده که اگر خدا علی اکبر را سالم به او برساند، از کربلا تا مدینه را ریحان بکارد. تحقیق که کردم متوجه شدم این قصه برای لیلی و مجنون است و این آدم شعر را برای لیلا مادر علی اکبر و کربلا خوانده. خب اگه یک مسیحی، یهودی و لامذهب این هارو بشنوه نمیگه تاریخ این ها چه مزخرفاتی داره؟

5) داستان تشنگی
اینجور نیست که سه شبانه روز آب نخورده باشند. سه شبانه روز ممنوع بودند ولی در این خلال توانستند یکی دو بار از جمله شب عاشورا آب تهیه کنند. لقب سقا به معنی آب آور رو قبل از عاشورا به حضرت عباس داده اند چون یکی دو نوبت صف دشمن رو شکافته بود و برای اطفال آب اورده بود، حتی توانستند غسل کنند و بدن شان رو شست و شو بدهند.

6) داستان پیرزن و عباس
نقل میکنند که در زمان متوکل پیرزنی قصد زیارت امام حسین رو داشت ولی بهش اجازه ندادن و برای مجازات در دریا انداختنش. زن در حین غرق شدن فریاد زد یا اباالفضل العباس. ناگهان سواری آمد و گفت رکاب اسب مرا بگیر. زن رکابش را گرفت و گفت چرا دستت را دراز نمیکنی؟ سوار گفت من دست در بدن ندارم.
این قصه که بارها تعریف شده و در کتاب ها هم نوشته اند ماجرای جالبی داره. حاج شیخ محمد حسن میگه که یه روز در مجلسی بودم که واعظ معروفی برامون ماجرای این قصه رو تعریف کرد. گفت که منبری ها تمام تلاش شون رو می کردن تا از مردم اشک بگیرن و هرکس روی دست دیگری بلند میشد. فکر کردم که من چه کار کنم؟ همانجا این قصه رو جعل کردم و گفتم. عصر همون روز توی مجلس دیگری همین قصه رو از زبان دیگری شنیدم. کم کم هم همه گیر شد و در کتاب ها چاپ کردن.

7) داستان امیرالمومنین و حسنین
میگن روزی امیرالمومنین مشغول خطبه خواندن بود که امام حسین به پدر گفتن من تشنه ام و آب میخوام. حضرت فرمود کسی برای فرزندم آب بیاورد. عباس علیه السلام آب آورد و مقداری از آب روی زمین ریخت. امیرالمومنین با دیدن این صحنه اشک از چشمش سرازیر شد و گفت یاد قضایای اینها افتادم.
این داستان ها دروغ است. چون علی فقط در زمان خلافتش منبر می رفت و خطبه می خواند. پس در کوفه بوده و آن زمان اماح حسین مردی 33 ساله بوده. این حرف معقوله که مرد 33 ساله پای موعظه و خطابه پدرش ناگهان بگه آقا من تشنه و آب میخوام؟ این حرف ها دروغند و در شان امامان ما نیستن.