موفقیت بار ها و بارها توسط افراد مختلف با گرایش های مختلف تعریف و شرح داده شده اما حقیقتا معنای موفقیت چیست؟
به زبان ساده موفقیت یعنی بر وفق مراد یودن شرایط و خیلی ساده تر یعنی در شرایطی باشیم که حالمان خوب و یا عالی باشد.
سوال اینجاست که این حال خوب و عالی از چه چیز نشات گرفته میشود.
برای جواب به این سوال بهتر است ابتدا با مقدمه ای به کمک تفکر دومینویی شروع بکنیم:
انسان در زندگی اهدافی دارد...رویایی دارد...که با رسیدن به آن رویا و هدف احساس موفقیت (حس خوب و عالی بودن ) میکند. اهداف و رویا های یک انسان رو علایق او تعیین می کند چرا که هیچ انسان از رسیدن به نقطه نامطلوب و شرایط تنفر برانگیز خوشحال نمی شود و در نتیجه موفق نخواهد شد. اگر علایق توهمی یا تقلیدی از دیگران را کنار بگذاریم ما به چیزی علاقه مند می شویم که فکر می کنیم با بودن آنچیز یا تبدیل شدن به آن چیز به آن حس خوب و عالی می رسیم.
نکته بسیار مهم در این بین آن است که ما باید بدانیم انحرافات و اشتباهات مهلکی که بعضا قابل جبران نیستند و شاید به قیمت تمام عمر در زندگی برای ما تمام شوند دقیقا از اینجا شروع می شود که آیا آنچیز که ما فکر میکنیم در آن می توانیم به حس خوب و عالی (لذت) برسیم واقعا اینچنین است و یا تقلبی است.
برای حل این موضوع نحوه دیدتان را به لذت باید تغییر دهید و آن را در حد عالی ترین هدف زندگی تان ببینید همانگونه که هست.
ولی برای دوری از اشتباه در انتخاب موارد لذت بباید ملاک هایی را همیشه در ذهن داشته باشید:
با باز تعریف کردن مفهوم لذت در زندگی خیلی از مواردی که ما فکر میکنیم با بودن آن ها به لذت خواهیم رسید حذف می شود چرا؟چگونه؟ تکنیک فهم لذت اصیل و تقلبی آن است که بررسی کنید اگر همه زندگیتان تعطیل شود همه چیز از شما گرفته شود آیا باز هم آن مسئله لذت بخش است. به طور مثال اگر سلامتی از شما گرفته شود عشق و خانواده تان از شما گرفته شود آیا بازهم پول و ثروت برای شما لذیذ است؟!
ملاک دیگر لذت آن است بی ضرر باشد هم برای دیگران و هم برای خودمان این مسئله (کاری ارزش انجام دارد که سودش بر ضررش پیشی داشته باشد) آنقدر واضح است که هر عقل سالمی آن را تایید میکند.
زندگی انسان عرصه شانس و اتفاق نیست. بلکه انسان به دلیل ارزش والایش در کائنات به اراده خداوند تا ابد وجود خواهد داشت و تصمیمات او و گرایش های او در عالم درون او منعکس خواهد شد انسانی که لذتی کوتاه و موقت را به لذتی ناتمام و همیشگی ترجیح می دهد از عقل کاملا به دور است و کسی که از عقل خویش تبعیت نکند احمق است و قطعا ضرر خواهد کرد.
هر لذتی که هست بالاترین حجم(کمی_کیفی) را دارا باشد چون انسان ذاتا حریص است به خصوص در لذت. و این را هر انسان با تجربه ای تایید می کند که انسان زیاده خواه است و این مسئله به او خسران میزند...
اما اگر هر چیز در جای خودش باشد به جای خسران زدن به رشد و کامل شدن ما کمک خواهد کرد مثلا قرار دادن زیاده خواهی در لذت عقلانی.
اگر لذت فاقد این شرایط یا حتی یکی از این شرایط باشد انسان نمی تواند تصمیم صحیح را اخذ کند...نمی تواند لذت ببرد...اگر هم لذت بببرد لذتی کوتاه و یا پر دردسر که ضررش بیش از سود ان است...این انسان یا به افسردگی دچار میشود یا به بی تفاوتی نسبت به زندگی...
ویا متاسفانه متاسفانه متاسفانه به ناامیدی از زندگی دچار میشود به جایی می رسد که بزرگترین هدیه پروردگار یکتا (موهبت زیستن را می خواهد از خود سلب کند و به زندگی خویش پایان بدهد.
این مسائل و نکات فقط در صورتی کار آمد است که شما با تفکر خویش آن ها را رد کنید یا بپذیرید اینگونه است که فهم شما ارزشمند است وگرنه تقلید را تقریبا همه حیوانات بلدند.
با تشکر از مجموعه زندگی هوشمند .
