
در نسخههای جدید Angular، برای تعریف event در کامپوننتها با دو API روبهرو هستیم: دکوراتور قدیمی @Output() و تابع جدید output(). هر دو برای ارتباط فرزند با والد استفاده میشوند، اما از نظر طراحی، نوع داده و یکپارچگی با Angular تفاوتهای مهمی دارند.
روش قدیمی:
@Output() userSelected = new EventEmitter<User>(); selectUser(user: User) { this.userSelected.emit(user); }
روش جدید:
readonly userSelected = output<User>(); selectUser(user: User) { this.userSelected.emit(user); }
در والد، تقریباً هیچ تغییری ایجاد نمیشود:
<app-user (userSelected)="onUserSelected($event)" />
پس تفاوت اصلی بیشتر داخل کامپوننت فرزند اتفاق میافتد.
در الگوی قدیمی، @Output() یک دکوراتور است و معمولاً همراه با EventEmitter استفاده میشود:
@Output() changed = new EventEmitter<number>();
EventEmitter بر پایه مفاهیم RxJS ساخته شده و APIهایی مانند emit، subscribe و حتی قابلیتهایی مانند pipe، next و complete را در اختیار میگذارد. برای همین، ممکن است یک event ساده با یک stream RxJS اشتباه گرفته شود.
output() یک API بومی Angular است و بهجای EventEmitter، یک OutputEmitterRef برمیگرداند:
readonly changed = output<number>();
این API عمداً محدودتر و دقیقتر است و بر دو نیاز اصلی تمرکز دارد:
ارسال event با emit()
دریافت event با subscribe()
به همین دلیل، output() برای ارتباط کامپوننت با مصرفکننده طراحی شده، نه برای ساختن streamهای پیچیده RxJS.
شباهت ظاهری output() به input() ممکن است باعث اشتباه شود، اما output() یک Signal نیست.
این کد درست نیست:
this.nameChange();
روش صحیح ارسال event:
this.nameChange.emit(value);
در واقع input() یک Signal Input است، اما output() یک Angular Output مدرن است.
یکی از مزیتهای output() در کامپوننتهایی است که بهصورت پویا ساخته میشوند. Angular میتواند subscription مربوط به خروجی را با چرخه حیات کامپوننت هماهنگ کند و هنگام destroy شدن کامپوننت آن را مدیریت کند.
اگر واقعاً با یک stream از جنس RxJS سروکار دارید، باید همچنان از Subject استفاده کنید:
private searchSubject = new Subject<string>(); search$ = this.searchSubject.asObservable(); searchSubject.next('angular');
در چنین حالتی میتوانید از operatorهایی مانند debounceTime، distinctUntilChanged و pipe استفاده کنید. اما برای اعلام یک رویداد از فرزند به والد، انتخاب مناسب output() است:
readonly search = output<string>(); this.search.emit('angular');
قاعده ساده این است: output() برای ارتباط کامپوننتی و Subject برای جریان داده RxJS است.
هر دو روش امکان تعیین نام متفاوت برای event در template را دارند.
روش قدیمی:
@Output('valueChanged') value = new EventEmitter<number>();
روش جدید:
value = output<number>({ alias: 'valueChanged' });
بااینحال، بهتر است تا جای ممکن نام property و event یکی باشد تا API کامپوننت خواناتر بماند.
به شکل camelCase باشند؛
با on شروع نشوند؛
با eventهای native DOM مانند click تداخل نداشته باشند.
برای نمونه، clicked انتخاب بهتری از onClicked یا click است.
خیر. @Output() همچنان پشتیبانی میشود و لازم نیست فقط برای تغییر syntax همه کامپوننتها را بازنویسی کنید. اما برای کامپوننتها و directiveهای جدید در Angular 19 به بعد، output() انتخاب پیشنهادیتری است.
برای مهاجرت بخشی از کدهای موجود نیز Angular ابزار رسمی دارد:
ng generate @angular/core:output-migration
قبل از اجرای migration بهتر است تغییرات را بررسی و تستهای کامپوننتی را اجرا کنید؛ مخصوصاً اگر از next()، complete() یا رفتارهای RxJS روی EventEmitter استفاده شده باشد.
اگر در حال ساخت یک کامپوننت جدید هستید، از output() استفاده کنید:
readonly selected = output<User>(); readonly deleted = output<string>();
اگر با یک پروژه قدیمی و سالم کار میکنید، @Output() هنوز مشکلی ندارد و لازم نیست فقط برای مدرنسازی آن را تغییر دهید.
دو قانون ساده را به خاطر بسپارید:
برای event بین کامپوننت و والد، output() انتخاب مدرن Angular است.
برای stream و پردازش واکنشی، از Subject و ابزارهای RxJS استفاده کنید.
نکته کلیدی این است که output() جایگزین Subject نیست؛ بلکه API دقیقتر و Angular-native برای تعریف خروجی کامپوننت است.
موفق باشید :)