راستش را بخواهید بعد از از دست دادن عزیزی حالم زار و روحم درمانده شده بود و دستم به نوشتن نمیرفت. هر کاری که میکردم که داستانی، نقلی، شعری، چیزی بنویسم. نمیتوانستم از پس یک متن ساده معمولی هم بربیایم.
نمیتوانستم این تیشه سخت و سنگینِ زندگی را که تنم را شکافته بود، از وجودم بیرون بکشم و هوای تازه ای استشمام کنم.
با این حال امروز از آن روزهای یکهویی است که دوست دارم بدون اینکه به تقلید از کتاب، متنی، یا سبکی از ذهن خویش مدد جویم و هر آنچه در توان دارم را در این مکان بنویسم باشد که منزلگاه من درون ذهنم است و زبان ذهنم در آهنگ متن نوشته میشود.

پیشتر هر چه که میدیدم ایده بود و هر چه که لمس میکردم داستان، اما پیش خودم میگفتم اینها کافی نیست و خودم را در جایی نمیدیدم که بخواهم بنویسم. شاید گاهی هم بشود گفت: غرور درمن غلیان میکرد و خود را چنان حرفهای میدیدم که لازم نمیدانستم حتی شروع به نوشتن متنی کنم؛ آخر میدانی شخصی که بسیار حرفه ای است؛ هر زمان که اراده کند به راحتی مینویسد، به راحتی داستانی خلق میکند و به راحتی شعری میگوید، به راحتی معروف میشود، و در هر مجلسی میتواند اظهار فضل کند. دیگر نیازی به بازی نوشتن و بر لبه سنگین متنهای قلمبه سلمبه راه رفتن ندارد. چه چیزی میتواند ارادهای فولادین همچون من را که با دانشی بس بسیار و حتی فراتر از ادیبان و دانشمندان و نویسندگانی که به روزانه نوشتن تشویق میکنند را نادیده بگیرد؟ گیرم که متنی را نتوانم بنویسم، باز میتوانم در تاریخ فرهنگ فارسی راه بروم یا نه؟
البته از این تله ذهنی گریختهام و ذهنم را برای یافتن دانش باز گذاشتهام. میدانی آدم وقتی جوانتر است ذهنش نیزجوانتر است و بیشتر فریب میخورد. حالا که سنی را گذراندهایم و داستان پر اضطراب زندگی خویش را پیش بردهایم. شاید بتوانیم متنی را بنویسم.
و بگذار کمی برایتان داستان بگویم داستان دختری که منتظر باران بود:
باران و صدای مردگان
سالها پیش در شهر آدراپانا دختری زندگی میکرد. او با خودش صحبت میکرد و به باغ میرفت، به نیایشگاه میرفت. دعا میخواند، کار میکرد با پرندگان وقت میگذراند و هر از گاهی برای خودش آواز میخواند. شعرهایش را همان شیری که گاهی از شکار میآمد برایش مینوشت و بلبل و چند پرنده دیگر هم موسیقیش را میساختن. یک روز زمانی که خورشید بالهایش را به تازگی برای پرواز بر آسمان باز میکرد شخصی را دید که دارد از دور برای او دست تکان میدهد. چه شده!؟ خواب میدید!؟ ظاهرا دنیا در حال تغییر بود!
سریع پای بر فرار گذاشت و خودش را به چاه طولانی رساند در آن چاه طولانی صدای شبیه به آواز از ته گلویش به نشانه اخطار درآورد. نمیشد هر زمان که نیاز داشتی به چاه سر بزنی و برای خودت ارواح گذشتگان را احضار کنی. آنها میتوانستند روح تو را ببلعند. اما در کمال تعجب چیزی تغییر نکرد، جوابی نیامد و دختر بیدرنگ به شهر برگشت و دروازه های در را پشت سرش بست و به باز دستور داد که مراقب غریبه ای باشد که شبیه انسان است و اگر نزدیک شد به ما خبر بده تا اهالی شهر از وجود آن موجود باخبر شوند.
باز دستور را پذیرفت و دو گرگ سپید بزرگ را برای نگاهبانی در جلوی دروازه گذاشت تا مبادا غریبه به آنها هجوم آورد و به آنها شبیخون بزند.
بگذارید داستان را به عقبتر برگردانیم میدانم الان میگویید که ای بابا بگذارد داستان را بخوانم دیگر!! اما نیاز است اینها را بدانی: سالها پیش زمانی که دختر هنوز کوچک بود. یک روز صبح از خواب بیدار شده و هر چه میگشت مادرش را نمییافت. منتظر ماند تا اگر به بیرون رفته بود به خانه برگردد. اما خبری نشد به بیرون رفت و دید شهر خالی از هر چیزی که شب گذشته در آن وجود داشت، بود. به محل کار پدرش رفت اما پدرش را هم ندید. دلش فرو ریخت و احساس ناتوانی وجودش را فرا گرفت. بغض راه گلویش را بست و دستانش شروع به لرزیدن کردند. به سوی خانه گریخت و سعی کرد آرام بگیرد اما نشد. نمی توانست کاری به جز انتظارِ برگشتن خانواده اش داشته باشد آخر آنها هرجا که باشند برمیگردند و حتما تنهایش نمیگذارند. اما اتفاقی که در انتظارش نبودیم افتاد.
ساعت همانطور داشت زمان را میجوید اما خبری نبود. زمان به سرعت میگذشت و صدای باد در هر زمانی به گوش میرسید. چاره ای نبود و باید برای پیشرفت زندگی ادامه میداد. باغ ها پربار، چشمه خروشان و آواز پرندگان از دور بگوش میرسید و او اینگونه سالها در سکوت رشد کرد. اما امشب، همهچیز دستخوش تغییر شده بود.
شب شد و اتفاقی نیفتاد و شیر از سفر خویش برگشته بود و داستان را از دهان دختر شنید.
شیر متعجب به او گفت: «مگر آنها هنوز هم وجود دارند؟ اگر وجود داشته باشند برای ما خطرناکاند و باید تدابیری برای هجوم آنها در نظر بگیریم تا نگذاریم آن روزهای شوم دوباره تکرار شود! آنها باران را با خود بردند».
شیر همانطور در حال صحبت بود، که بوی خاک نم خورده به مشام دختر رسید. لبخندی گوشه لبش باز شد و شیر با تعجب به اطراف نگریست. آنها در فضای بازی که در گذشته باری برپایی جلسات ساخته بودند در حال گفتگو بودند.
صدای خرگوش به گوش رسید که به سرعت درحال نزدیک شدن بود: «غریبه غیب شده و اثری از او نیست. من و پسر عموهایم همه جا را دنبالش گشتیم اما چیزی پیدا نکردیم.» این پا و آن پا میکرد و نمیتوانست دستانش را مدام به هم نکوبد
شیر پرسید: «چی شده؟ چرا انقدر مضطربی؟»
«صدا میاد. از توی چاه صدا میاد. همه دارن درموردش حرف میزنن توی چاه صدای زمزمه هایی میاد ولی نمیفهمیم چی میگه!»
دختر بی آنکه متوجه شده باشد ایستاده بود و دستانش را برای باران باز گذاشته بود آخر چه لذتی بالاتر از ایستادن زیر باران نعمت؟
قطرات سرد باران، سالها غبارِ سکوت و تنهایی را از صورتش میشستند.
صدایی مبهم و دور به گوش میرسید و داشت این مستی بینظیر زیر باران ایستادن را خراب میکرد. حواسش را به باران داده بود و اما صدا اینبار بلندتر و بیشتر به گوش میرسید. ناگهان غرشی بلند حواس دختر را برگرداند و شیر را دید که با عصبانیت به او نگاه میکند.
«حواست کجاست؟ اصلا گوش دادی چی گفتیم؟»
«ببخشید دست خودم نبود و داشتم از باران لذت میبردم یه لحظه رفتم تو حس».
صدایی دور به گوش دختر رسید صدایی که سالها بود آن را نشنیده بود و او با اخم و تعجب به شیر نگاه کرد؟
«از چاه بیرون شهر یه صداهایی میاد.»
لبخند از روی لب های دختر خشکید و دستانش را درهم گره کرد.
خرگوش ایستاده بود به دختر نگاه میکرد اما این نگاه نبود که دختر را مضطرب میکرد این صدای زمزمهواری بود که داشت از بیرون شهر به گوش می رسید و اینبار بلندتر و واضحتر.
باران میبارید، اما نه برای رویش سبزهها، بلکه برای بیدار کردن تاریکیِ خفته در اعماق آدراپانا.