نور چه مزه‌ای دارد؟ آن را مزه می‌کرد. گرما بر زبانش جاری بود. نه از آن آفتاب‌هایی که پوستت را درخشان می‌کند. نه. از آن‌هایی که می‌سوزاندت. عمیق وجودت را، سایه‌ات را، روحت را.
فرار چگونه بود؟ یک نقاب. خب، بعدش چه؟ همیشه تاریکی. اگر دیگر آفتاب را نبیند چه؟ اگه صبح می‌شد و او می‌خوابید چه؟ نقاب را جا به جا کرد. عمق جانش می‌سوخت. خب مثلا ببینندش. که چه؟ پلیس او را می‌گیرد، بازجویی می‌کند و می‌کشد. بعد چه؟ اگر هنوز زنده بماند بعدش چه؟
سنگ زیر پایش غلتید. لعنت فرستاد. هیچ کس نشنید. در بیابان کسی نمی‌شنود. همه احساس می‌کنند. اینجا بیابان نبود، اما کسی هم نشنید.
عرق زیر نقابش دریا بود. لباس سیاهش را به باد سپرد تا خنک شود. با خودش گفت که این همان است. این عذابی‌ست که باید به من برسد. این جزای گناه من است. لباسش را رها کرد.
تفنگ را در دستش بازی داد. پر بود یا نبود نمی‌دانست. وجود داشتنتش به او حس آرامش می‌داد. شریک جرم. مثلا اگر پلیس بپرسد چه کسی کمکت کرد، تفنگ را جلوی آن‌ها بیندازد. همین‌قدر پست. همین‌قدر ناجوانمردانه.
سایه داشت تمام می‌شد. اگر می‌ماند، شب می‌شد و آفتابی هم نبود. اگر نمی‌رفت، یا سگ‌ها او را لو می‌دادند، یا تفنگ. تقنگ خیانتکار. حقش بود. حقش بود پیش پلیس انداخته شود. همه‌چیز زیر سر همین تفنگ بود.
آستین‌هایش را بالا زد. پوست سبزه‌اش آفتاب را منعکس می‌کرد. با خودش فکر کرد:« اصلا خب که چه؟ بگذار سگ‌ها بیایند تکه‌پاره‌ام کنند. من که عاقبتم همین است.» نقاب را پایین کشید تا نفس تازه کند.
باد گرم پشت ساختمان را از جا پراند. چنان قوی بود که آفتاب را هم با خود می‌برد. تفنگ را هم. سگ‌ها را هم. نقاب را هم. مرد پشت ساختمان بود. منتظر، تا آفتاب برود و او هم دنبال آفتاب برود.
سرنوشتش همین بوده. تا ابد بسوزد.
تا آنجا که آفتاب هست.
تا انتهای دنیا.
