دستش را به روی ریش در هم تنیدهاش کشید. کجا بود؟ نمیدانست. از دو طرف، فقط صحرا بود که خود را جلوی چشمانش میانداخت. شاید باید بیشتر نگاه میکرد، دقیقتر به خاک دور و برش نگاه میکرد تا اثری از امید در آن ریشه بزند. اما نه. هرچه بود، سنگ بود و خار. خاک بود و بیآبی. انگار نه انگار تمدن بشری هزاران سال است که وجود داشته. هیچ چیزی در این بیابان وجود نداشت. کافی بود که انسانی نخستین از راه برسد، در هر حال مرد نمیتوانست تمایز قائل شود. نه راهی بلد بود، نه راهی میدید.
آفتاب چشمانش را نوازش میکرد و مرد به این میاندیشید که آیا پایان کارش همین است؟ در ناکجا آباد، دور از خانه،دور از دخترش؟ میدانست باید حرکت کند. ولی به کدام سو؟ کدام مسیر او را به خانه میبرد؟ و کدام مسیر او را دورتر میکرد؟ ساعتها بود که راه میرفت. دریغ از یک آبادی، دریغ از نشانهای از تمدن. اشتباه خودش بود. چرا ماشین را ترک کرد؟ اصلا چرا از وسط بیابان آمد که وسط راه ماشینش هم دیگر نخواهد او را همراهی کند؟ لعنت به بخت سیاه. نباید عجله میکرد. چه با خودش فکر کرده بود؟ اصلا اگر خوراک حیوانات بیابان شود، یا از تشنگی و گشنگی بمیرد کسی میفهمد؟
مرد یک قدم برداشت. این پایان نبود. هنوز باید میرفت و میرفت و قطعا به جایی میرسید. شاید باید سعی میکرد خودش را به جاده ی اصلی برساند. یا اصلا میتوانست برگردد و کنار ماشین قراضهاش بماند. اما خب، باید جاده ی اصلی را پیدا میکرد تا بتواند برای ماشینش کمک بخواهد. باز هم همین آش و همین کاسه.
لعنت به بخت سیاه.
مرد عزمش را جزم کرد و راه افتاد. باید میرفت. در نهایت، یا به جایی میرسید، یا در راه رسیدن به جایی جان میداد. بالاخره، او تلاشش را کرده بود.
در خانهای میانه ی صحرا، دختری از خودش پرسید: «آیا پدر امروز هم به خانه میآید؟»