صدای تیک تاک ساعت، انگار که روی مغزش لیلی بازی کند، در اتاق میپیچد و مونا از این متعجب است که اهالی خانه چگونه میتوانند با این صدای اذیتکننده به خواب بروند. دستانش را روی چشمانش میکشد، قطرات اشک که از خستگی از گوشه چشمانش جاری شدهاند را با بیحوصلگی پاک میکند و مطمئن است که اینقدر به دور چشمانش دست کشیده که پوستش قرمز شده. پنکه ی رومیزی، روی میز کنار تخت بیجان افتاده و انگار که هیچوقت قرار نیست دوباره روشن شود، به سمت دیوار تکیه داده شده است. پنجره باز نیست، نه، مونا میترسد صدای نشستن گرد و غباری که از بیرون میآید هم خوابش را مختل کند.
هر شب به همین منوال است.
بعضی شبها انگار که چشمانش حریص دیدنند، دم به تله ی خواب نمیدهند و وقتی صبح از روی تخت بلند میشود، انگار که چشمانش را در خون شسته باشند، به صورت بیحالش نگاهی میاندازد و با خودش میگوید که به هر حال زندگی باید جریان داشته باشد. بعضی شبها هم هر طور که شده، چشمانش را میبندد و خودش را با رویا غرق میکند، تا شاید خواب او را برباید. اما، مدتهاست که طعم خوابی لذیذ را نچشیده است، مثل یک رویای دور، هر بار که به آن چنگ میزند از دستش فرار میکند. البته، او نمیداند چند روز است که درست نخوابیده. شاید ۳ روز، ۳ هفته یا حتی ۳ ماه. آدم خسته زمان نمیشناسد. یک دقیقه به اندازه ی یک سال میگذرد و مونا، همیشه خوابش میآید.
شاید طلسم شده است. شاید جادوگری از شب نمیخواهد او به عنصر خواب دسترسی داشته باشد و برای همین سیاهی پشت پلکانش را از او گرفته است. شاید هم ماه احساس تنهایی میکند و دلش میخواهد مونا را کنار خودش بیدار نگه دارد تا بداند که همدمی دارد. مونا نمیداند، مغزش این داستانها را به هم میبافد تا شاید بتواند دلیلی برای این بیقراری شبانه پیدا کند. البته که گاهی در طی روز بیهوش روی تخت میافتد و انگار که از جنگی ۱۰ ساله برگشته باشد، توپ و تفنگ هم او را از خواب بیدار نمیکنند. اما شب، شب که فرا میرسد، خواب، بار و بندیلش را جمع میکند و پیشانی مونا را میبوسد، انگار کار مهمی دارد و باید برود، و مونا مثل کودکی که از تنهایی میترسد و نمیداند که مادر فقط قرار است به بازار برود و برگردد، دامن خواب را چنگ میاندازد و از او خواهش میکند که او را تنها نگذارد.
اما خواب، میرود.
مونا خیلی فکر میکند. آنقدر که نمیداند به خاطر فکر کردن نمیتواند بخوابد یا به خاطر نخوابیدن اینقدر فکر میکند. در هر صورت، افکار، مثل صدف های داخل امواج، به ساحل ذهن او هجوم میآورند و او نمیخواهد که موقع قدم زدن در ساحل روی آنها راه برود. پاهایش درد میگیرند. پس مینشیند و تک تک آنها را، دانه به دانه از روی زمین بر میدارد. حتی اگه با این کار کمرش درد بگیرد. افکار دردناک، نگران کننده و آزار دهنده دور سر او میچرخند و مونا به جای شمردن گوسفندهای در حال پرش روی پرچین، افکارش را میشمارد تا شاید خوابش ببرد.
مادر میگوید که اینها به این دلیل است که مونا به خاطر چیز های الکی اضطراب دارد. حتی وقتی مونا میگوید که مطلقا چیزی برای نگران شدن ندارد مادر باز حرف خودش را میزند و مونا به این فکر میکند که شاید حق با مادر باشد. پس چیزی برای نگران شدن پیدا میکند و به آن فکر میکند، شاید به این طریق دلیلی برای بیخوابیاش پیدا کند. پدر نظری نمیدهد. معمولا هیچ وقت نظری نمیدهد. مادر همیشه میگوید مشکلات بزرگتری هم از بیخوابی وجود دارند. شاید پدر درگیر همان مشکلات بزرگتر است.
مونا دوباره صفحه ی گوشیاش را روشن میکند و ساعت را نگاه میکند. ۳ و ۱۵ دقیقه بامداد. گوشی را روی میز میگذارد و به سقف خیره میشود. نیازی به پتو ندارد. همیشه یک چیز روی سینهاش سنگینی میکند و سنگینی آن، نبود پتو را جبران میکند. مونا در دلش آرزو میکند که کاش میتوانست چشمانش را ببندد و نگران این نباشد که چه ساعتی زمان مناسبیست که مادر را از خواب بیدار کند و به او اطلاع دهد که باز هم نتوانسته بخوابد.
امشب طولانیتر از همیشه به نظر میرسد. زمانی که مونا حس میکند از بیخوابی حالت تهوع گرفته، روی تخت مینشیند و دستانش را دور خودش میکشد. شاید مونا آدم خوبی نبوده باشد اما میداند که آنقدر بد نبوده که مثل بچههای مدرسه، حتی خواب هم از او فراری باشد. انگار مونا یک دافعه ی قوی داشته باشد، یک نچسبیدن و تعلق نداشتن به هیچ کجا، انگار که حتی به دنیای خواب هم تعلق ندارد و این آزارش میدهد. تک تک این افکار، صدای تیک تاک ساعت، کلمات مادر که میگفت: «چیزی نیست و فقط نگرانی.» آزارش میدهد و دلش میخواهد این سنگینی روی سینهاش را از بین ببرد. قطرات اشک از چشمانش جاری میشوند و مونا حتی تلاش نمیکند آنها را متوقف یا پاک کند. اشکها میریزند و میریزند و مونا مطمئن است اگر آنها را جمع کند اندازه ی یک برکه خواهد شد. سرش را روی بالشت میگذارد و به این فکر میکند که صدای گریهاش آنقدری هست که اهالی خانه را از خواب بیدار کند یا نه.
صبح، وقتی مادر بالای تخت مونا میایستد، بالشت خیس است و مونا با چشمانی بسته آرام نفس میکشد.
خواب، آمده، رفته، و بعد از مدتها، او را هم با خود برده است.