هیچ کس نمیدانست او چطور خودش را به آنجا رسانده بود. هر کس عقیده ی خودش را در مورد عماد داشت، اما همه متفق القول بودند که او قرار نیست آن روز و آن ساعت، به موقع برسد. بعضیها قطع امید کرده بودند و یک جا منتظر نشسته بودند، انگار این کاری بود که باید در نبود عماد انجام میدادند. بعضیها هم نگران دور اتاق راه میرفتند و به این فکر میکردند که چگونه باید با مرگ کنار آمد و فلسفه ی هستی چیست. حداقل این چیزی بود که وقتی عماد پا به اتاق گذاشت، به نظر میرسید در ذهن آنها جریان داشته باشد و حالا که او اینجا بود، همه دست از هیچ کاری نکردن برداشته و دور او جمع شده بودند.
هیچ کس هیچ چیز نمیگفت. انگار اکسیژن اتاق هر نشانهای از صدا را جذب خود کرده باشد و هیچ کس به این سکوت اعتراضی نداشت. عماد دستش را روی میله ی تخت گذاشته بود و در حالی که ستاره سعی میکرد خون خشک شده ی روی صورتش را با یک دستمال خیس پاک کند، بهت زده به پیرمرد روی تخت نگاه میکرد و به این فکر میکرد که چه باید بگوید. در لحظات پایانی عمر یک نفر چه باید به او گفت؟ چه میتوان به او گفت؟ انگار که وقت و فرصت کافی برای فکر کردن به آنها را داشته باشد. نه. عماد اینطور فکر نمیکرد. حتی باور نداشت که دنیایی ورای این دنیا وجود داشته باشد. بهشت؟ جهنم؟ او همین الآن در جهنم بود.
گلویش را صاف کرد و یک قدم به تخت نزدیکتر شد. پیرمرد، با چشمانی که نای باز شدن هم نداشتند، به عماد خیره شده بود و این، تشخیص زنده یا مرده بودن او را برای عماد سختتر میکرد. البته، دستگاه مانیتور قلب صدای غیر عادیای نمیداد و صد البته، کسی سوگواری نمیکرد که این دلیل محکمی بر این بود که نفس پیرمرد هنوز قطع نشده است.
در تاریکترین شبهای زندگی عماد، دلش میخواست اگر میتوانست خودش پیرمرد را از هستی ساقط کند، اما حالا اینجا، حتی نمیتوانست یک قدم دیگر به او نزدیک شود. ستاره در حالی که زیر لب به زمین و زمان لعنت میفرستاد دستمال را از روی صورت عماد برداشت و به باقیمانده ی لکه ی خون روی صورتش نگاه کرد. چه اتفاقی افتاده بود؟ کسی نمیدانست. آیا عماد در راه رسیدن به اینجا تصادف کرده بود؟ یعنی آنقدر مرگ پدر ظالمش برایش مهم بود که از صحنه ی تصادف تا اینجا را با سر خونی بیاید تا زمان مرگش اینجا باشد؟ یا نه، شاید میخواست زجر دیدن او را به تماشا بنشیند چون میدانست خودش نمیتواند این کار را با او بکند؟ نمیدانست. در واقع، هیچ کس نمیدانست. اما یک چیز در ذهن همه جریان داشت و آن هم این بود: عماد برای مرگ پدرش آنجا بود.
این خیلی چیز غریبی بود. باید از زیر و بم زندگی عماد خبر میداشتی تا این صحنه برایت از هر چیزی گیجکننده و حیرتانگیزتر باشد. و همه ی افراد حاضر در اتاق، میدانستند چه بلاهایی سر عماد آمده و هیچ کس انتظار نداشت که عماد خودش را به اینجا برساند. جز یک نفر. یک نفر که امید داشت عماد آنجا باشد، و صادقانه، ستاره فکر میکند دلیل بودن عماد به آنجا همان یک نفر باشد. مادر.
عماد دوباره گلویش را صاف کرد و با این کار، ستاره خودش را کنار کشید تا از دور نظارهگر این پدیده ی ناممکن باشد. عماد دستش را جلو برد و روی دستان پیرمرد گذاشت. پیرمرد هیچ تکانی نخورد، انگار نه انگار که سالها عماد حتی از لمس کردن او اجتناب میکرد و در اکثر اوقات، حتی حاضر نبود در هوایی که او نفس میکشد نفس بکشد. و برای پیرمرد هم تعجب برانگیز بود که حالا که نفسهای آخرش را میکشید، پسرش، کسی که تمام عمر از او دوری میکرده حالا کنارش ایستاده و میخواهد آخرین کلماتی که در زندگیاش میشنود را روانه ی گوشهایش کند.
او انتظار هر چیزی را میکشید. فحش و ناسزا، دعوا و حتی گریه. گرچه تعدا دفعاتی که گریه ی عماد را دیده بود به تعداد انگشتان یک دست هم نمیرسید، اما مطمئن بود یک جایی، یک زمانی آن را دیده و حتی مطمئنتر بود که عماد از دیده شدن گریهاش توسط او به شدت خشمگین شده بود. به همین دلیل پیرمرد ترجیح میداد چشمانش را ببند، تا عماد هرچه میخواهد بگوید و هر کاری که میخواهد بکند، بدون این که نگران نگاه او باشد. اما نمیتوانست، نمیخواست چشمانش را از دنیا بگیرد قبل از این که دنیا از او گرفته شود.
عماد چیز هایی را زیر لب زمزمه میکرد. کسی نمیفهمید چه. حتی پیرمرد هم نمیفهمید که عماد چه میگوید. و عماد این را میدانست. یکجورهایی میدانست که به گفتن این کلمات نیاز دارد و در عین حال، نیازی نبود کسی آنها را بشنود. همه ی آن رنجها را خودش تنهایی کشیده بود و هیچ کدام از افراد حاضر در اتاق، تلاشی برای کمک کردن به او نکرده بودند و پیرمرد؟ او خودش دلیل تمام رنجهای عماد بود.
«من هیچوقت نمیبخشمت.» تنها چیزی بود که در آن اتاق گفته شد و باز هم کسی چیزی نگفت. عماد از اتاق بیرون رفت و پیرمرد آخرین نفسش را هم بیرون داد. عماد رفت، و آخرین نفس او را هم با خود برد.