
حقیقتش خیلی وقت بود اسم سایت ویرگول رو شنیده بودم اما خب چندان وسوسهانگیز نبود برام که عضو شم اما بالاخره عضو شدم امروز و خب قراره براتون تعریف کنم چگونه این برخورد انجام شد.
یه دوستی داشتم که میگفت بیا تو ویرگول بنویس که هر چی ذهنت رو آزار میده با صحبت دربارهاش تو ویرگول میتونی تخلیه کنی خودت رو. بله درست حدس زدید! دوستم روانشناسه و از اون آدمهاست که خیلی دوست داره به همه کمک کنه اما باور کنید در همین اولین تجربه خودم با ویرگول، این یوزر فرندلی نبودن سایت با موبایل به شدت من رو آزار داره میده و دلم میخواد تک تک موهای خودم رو بکنم از این حجم تاخیر در نمایش کلمات و بالا و پایین رفتن مداوم صفحه.
یکی دیگه گفت تو ویرگول از اهدافت بنویس و براش بجنگ! گفتم داداش گلم، تو الان نه پول داری و نه زن داری (جزو اهداف این بزرگواره، خرده نگیرید!)، با این همه مطلب که جنابعالی تو ویرگول نوشتی پولدار شدی یا با یکی جفت و جور شدی که تزِ روشنفکری گرفتی؟
خلاصه اینگونه بود که کسی من رو نتونست مجاب کنه تو ویرگول بنویسم تا امروز که بالاخره تسلیم شدم اما خب شاید بپرسید چطور شد که این شد؟
راستش رو بگم یک بار یه مطلب انگیزشی تو صفحه شخصی اینستام نوشتم؛ نه در حد اون کتابهای عجیب و غریبِ قورباغه و جک و جونورهایت را قورت بده. یکی تو خصوصی که نمیشناختمش پیام داد دمت گرم، دلم میخواست خودکشی کنم اما وقتی یادداشتت رو خوندم و فهمیدم بدبختتر و افسردهتر از من هم تو دنیا هست، یه نفس راحت کشیدم و به زندگی امیدوار شدم.
خلاصه اینجوری شد که من از عنفوان جوانی دست به قلم هستم تا به امروز. این سوسولبازیهای ملت که اسمشون رو میذارن "منتقد" هم خوشم نمیاد. ملتی هستیم از دم قسط، غرغرو که به قول یارو گفتنی اعتقاد داریم که همه بد هستن و ما فقط خوبیم!
و اینگونه شد که به بهانه قطعی اینترنت و شرایط بغرنج زمانه، من هم عضو ویرگول شدم که بگم دوستان! بدبختتر از شما هم پیدا میشه. فعلا یه تفریح دست جمعی این هست که دورهم جمع میشیم و مسابقه میذاریم کی از همه بدبختتره و تا ثابت نکنیم که خودمون بدبختتر و بدشانستر از بقیه هستیم، ول کن نیستیم. والله من قبول دارم بدشانسیم که تو ایران بهدنیا اومدیم اما به قول بیل گیتس اینکه فقیر به دنیا اومدی تقصیر تو نیست اما اینکه فقیر بمیری تقصیر خودته. قبل از اینکه بگید بیل گیتس عسلِ هفت گیاه وحشیِ جنگلهای سیسنگان رو خورده با تو، بذارید عرض کنم که حداقل میتونیم تلاش کنیم. مثلا کمتر بخوریم، کمتر بخوابیم، کمتر بنزنین بزنیم، کمتر تفریح کنیم. همینجور با همین فرمون ادامه بدیم که در نهایت با این دار فانی وداع کنیم به حول و قوه الهی. حداقل تو اونور دنیا دلمون خوشه که شرایط در حد ایرانِ الان نیست. خدا کنه صفحه ویرگول و اینستا و شبکه معاند و خبیثِ تلگرام تو جهنم هم باز بشه. دست به دست کنید برسه به دست مدیر عامل ویرگول که نسخه یوزر فرندلی سایت واسه اندروید رو اون دنیا فراهم کنه واسمون. به والله که عذاب کشیدم با موبایل این مطلب رو نوشتم.
پ. ن: میگم اگه تو جهنم فقط و فقط یه مودم وجود داشته باشه، به نظرتون به طبقه هفتم هم میرسه سیگنالش؟؟ من میترسم سیگنال نده و مجبور شیم از نت ملی و داخلی موجود در بهشت استفاده کنیم. البته این اگه شانس ماست، اونور دنیا نت آزاد واسه بهشتیهاست و ما تو جهنم هم باید غصه بخوریم که چرا یه نت خوب مثل بقیه ملت نداریم...