مستان

سلام دوستان

روزگارانی در میر 🏡

باز چون مستان خودم را پُر توان حس می‌کنم

تلخی این پیک را در استکان حس می‌کنم

راز مستی را نمی‌دانی چه دنیای خوشی‌ست

جسم خود را در زمین و آسمان حس می‌کنم

چون عقاب چرخ می‌زنم سرخوش میان ابرها

زیر پایم ابرها را پَرنیان حس می‌کنم

هر دری، هر سردری دارد کتاب و قصه‌ای

قصه‌های تلخ و شیرین را میان مردمان حس می‌کنم

عاشقی یک جمله زیبا شده لایِ کتاب

سرگذشت عاشقان را داستان حس می‌کنم

آنقدر از محنت مردم پریشانم نپرس

رنجشان را تا به مغز استخوان حس می‌کنم

مجلسی آراستن آنجا نشستن عین گرگ

بوی نیرنگ و فریب از ناکسان حس می‌کنم

حق ما را خوردن و چاپیده‌اند مُشتی شغال

دشت را بی‌صاحب و بی‌دشتبان حس می‌کنم

ساز و آوازی نبود در کوچه‌های لاله‌زار

مطربان را در سکوتی بی‌امان حس می‌کنم

✍🏼رجب کاظمیان‌فرد

🗓️تیر ماه ۱۴۰۲