بیلان

سلام دوستان

روزگارانی در میر🏡

خبر آمد بیایید اِی عزیزان

بیایید ساعتی مسجد شتابان

تمام کارها تعطیله امروز

جماعت آمدند خوشحال و دلسوز

همه جویای هم، چشمی اشاره

که می‌بینیم همو بیرون دوباره

بلندگو آمد و شُد نقل مجلس

چندتا فوت کردنو آسود مجلس

کشیدن پرده را مجلس خودی شد

جداسازی مزاحم بیخودی شد

خانم‌ها آمدند جمله ردیفی

نشستن جای مردان با چه کِیفی

عزیزی نیم ساعت روضه می‌خوند

مثل آخوندهای حوزه می‌خوند

ببینید دِه چقد شادان و زیباست

دُبی را دیده‌اید عین همان جاست

تلکابین زدن توی پَسین چال

رقابت می‌کند با پیست توچال

کی گفته سینما اصلا نداریم

سَر سو صندلی تصویر داریم

تمام کوچه‌ها سنگفرشِ رنگی

ندیدم روستا به این قشنگی

رضا خان برگه‌ها را باز کردند

مصیبت نامه را آغاز کردند

شب و روزم همیشه دست به کاریم

چقد از پول و بی پولی بنالیم

چو حرف پول شد احوال پَس کرد

بغل دستم یکی چندین بار غش کرد

بنای غصه از آنجا شروع شد

که از مدرسه بحث و گفتگو شد

بگفتند ای دلاورهای میری

شنیدید مدرسه رفته اسیری

خرابه بود ما آباد کردیم

دلِ یک عده‌ای را شاد کردیم

نگفتند ما چقدر اهمال کردیم

ز یک بیگانه استقبال کردیم

شدیم با اشک و آه و ناله همدم

سه ضرب سینه زدیم عین محرم

ناصردا جات خالی بود اینجا

ببین این حال و روز ماست حالا

بساط چایی و کیک، قند هم بود

مصیبت گفتن و چند پَند هم بود

تمام لذت مجلس به دعواست

چرا دعوا نشد این یک معماست

دهیار خادمی پا مِنبری خوند

دو تا هم قصه از پیغمبری خوند

چهار تا سطل آشغالی خریدند

چرا مردم خریدها رو ندیدند

مزارستان نگو دیوار چین شد

زمینش قیمت ایران زمین شد

درخت و بُرج و بارو، کاخ باحال

کنند با استخوان‌ها حال و احوال

اگر روزی شدی با مرگ همراه

دو متر قبر هم بخر در کُره ماه

بزرگی گفت صاحبخانه خوابه

سوالی نیست گر هست بی‌جوابه

دو صد میلیون طلبکار است شورا

برای ما سرِ کار است شورا

در آخر ما بدهکاریم مَردم

مصیبت را سزاواریم مَردم

نبود دستمال مجلس مختصر شد

تمام اشک‌هامان بی‌اثر شد

✍🏼قلم: رجب کاظمیان‌فرد

🗓️مرداد ماه یک‌هزار و چهارصد و دو