پشت پنجرهٔ نیمهشب
نیمهشب بود.
ماه از پشت ابرهای تیره چشمک میزد، نه روشن، نه خاموش. مثل دل من.
خانه ساکت بود. مثل همیشه.
فقط صدای تیکتاک ساعت دیواری میاومد، همون ساعتی که وقتی رفت، عقربههاش انگار از کار افتاد…
همون لحظه، زمان توی این خونه مرد.
از وقتی رفته بود، یه رسم ساده توی زندگیم مونده:
هر شب ساعت ۱۲، چای تازهدم، یه لیوان، یه صندلی کنار پنجره، و من.
منتظر.
نه برای پیام. نه برای تماس. برای یه چیز عجیبتر… برای خودِ اون.
قبل رفتنش فقط یه جمله گفت:
"یه شب، برمیگردم… از همون راهی که رفتم. همون کوچه، همون پنجره."
من خندیدم. چون کی واقعاً برمیگرده؟
ولی حالا میفهمم، بعضی قولا مثل ریشهن… نه میمیرن، نه خشک میشن، فقط زیر خاک پنهون میشن.
امشب اما یه چیزی فرق داشت.
هوا بوی بارون نمیداد، ولی سنگین بود. انگار دنیا خودش رو گرفته بود.
صدای پچپچ ابرها میاومد. و ناگهان…
تق... تق...
قدمهایی توی کوچه پیچید.
آروم. مطمئن. مثل قدمهای کسی که راهش رو بلده.
پرده رو کنار زدم.
نفس توی سینهم حبس شد.
اونجا بود.
همونجوری که رفته بود.
شال خاکستریش، لبخند خجالتیش، و چشمهایی که توی تاریکی هم میدرخشید.
نزدیکتر شد، دست تکون داد.
در رو باز کردم. ایستاد جلوی آستانه.
همدیگه رو نگاه کردیم. نه اشک، نه حرف… فقط نگاه.
و بعد، با یه صدای آروم گفت:
"چای هنوز همون مدلیه؟"
لبخند زدم.
"آره... فقط سرد میشه اگه دیر بیای."
اون شب، چای گرم بود.
دلهامونم
فقط بگو: چی دوس داری؟