بارون آرام روی پنجره میچکید و کوچهها پر از عطر خاک تازه شده بود.
من کنار پنجره نشسته بودم و به قطرات باران نگاه میکردم، یاد تو افتادم.
تو که رفته بودی و حتی یک کلمه هم نگفته بودی چرا.
هر قطره باران مثل خاطرهای بود که توی قلبم میرقصید؛
خاطرههای روزهایی که دست در دست هم داشتیم میرفتیم زیر همین بارون.
اما حالا، این بارون ساکت و تنها بود، درست مثل دلم.
شب که شد، هنوز صدای پای تو توی خیابانها پیچیده بود،
صدایی که هیچوقت نمیتوانستم آن را فراموش کنم.
یا میخوای با هم روش تبلیغ و فروشش کار کنیم؟