خدا چیست؟ شیطان کیست؟ بهشت و جهنم حقیقت دارند؟ آیا تمام این مفاهیم افسانههایی هستند که میراث گذشتگان است؟ یا ساخته ذهن هزار رنگ آدمیزاد برای نوعی معنا بخشی به زندگیست؟
هر انسانی، با توجه به شخصیت، ژنتیک، محیط پرورش یافته، تجربه و عوامل دیگر، پاسخهای منحصر به فردی به این پرسشها دارد، و به نظرش کاملا منطقی و کامل است. حتی لغاتی که اکنون من مینوسیم و شاید شما بخوانید، برآمده از هزاران عامل انحصاری در من است.
کدام طرز فکر درست یا درست تر است؟ برای رسیدن به بهشت به کدام دستورالعمل توجه کنیم؟ هدف زندگیمان بر چه مبنایی باشد و سیاستهای رسیدن به مقصد را چگونه تعیین کنیم؟ درست حدس زدید. هیچ پاسخی وجود ندارد، در حالی که به تعداد آدمهای مرده، زنده و آینده پاسخ هست. خط فکری چیری نیست که با الگو گرفتن از دیگران بتوان آن را شکل داد.
برای رهایی از آشفتگی، آدمیزاد باید پس از رسیدن به بلوغ فکری (یا در حین آن) و کسب مقداری تجربه، به کنج ذهن خود وارد و در آن تا حد توانش عمیق شود. اینجاست که پاسخ منحصر به فرد هر کس تا حدودی عیان میشود. بدون حضور دیگران، در سکوتی لا یتناهی. ممکن هست یکی از مسیر خدا به خوشبختی و آرامش برسد، یکی از راه شیطان. عدهای برای رسیدن به بهشت جان میدهند، عدهای برای جهنم تشنه هستند. انسان در این مورد باید کاملا مختار باشد. مداخله در این موضوع بی معنی و پوچ است. این جملاتی که بداهه به ذهن من رسید و تصمیم گرفتم بنویسم، قرار نیست روی شما ذرهای تاثیر داشته باشد. میتوانید همین الان آنها را به فنا بسپرید، میتوانید در گوشهای از ذهن خود نگه دارید، شاید یه روزی به درد خورد.
خدافظ.