بارانِ ریز و بیحوصلهای از صبح زود شروع شده بود. خیابان انقلاب شبیه خطی خیس روی کاغذی چروک بود؛ ماشینها پشت هم کشیده شده بودند و بوقها مثل نالههای ممتد شهر از هر طرف شنیده میشد. تاکسی زرد «استاد–انقلاب» کنار جدول ایستاد و شیشه عقب بهآرامی پایین رفت.

راننده—مردی حدوداً پنجاهساله با سبیل نازک و صدایی که انگار همهچیز را با آرامش میجوید—گفت: «بفرمایین دختر خانم. فقط صندلی عقب.»
رضوان، با کوله خاکستری و موهای خیس از باران، نشست عقب. صندلی کمی خیس بود، اما او حوصله غر زدن نداشت. هدفونش را از گوشش برداشت تا شاید صدای شهر، کمی آرامتر از افکار خودش باشد.
چند لحظه بعد، درِ دیگر باز شد. مرد جوانی با کت چرم قهوهای نشست، بوی عطرش مثل چیزی میان چوب و قهوه تازه بود. بعد از او، زنی حدوداً چهل ساله با چادری مشکی و کیسهای میوه در دست جا شد. ماشینی که فقط برای سه نفر ساخته شده بود، حالا حس جمع خانوادگی پیدا کرده بود.
راننده پرسید: «استاد تا انقلاب، کسی مسیرش چیز دیگه نیست؟»
همه تأیید کردند.
ماشین راه افتاد. برفپاککن با ریتمی عصبی روی شیشه میرقصید. سکوت آزاردهندهای داخل ماشین بود—آن سکوتی که فقط در تاکسیها پیدا میشود؛ جایی که همه غریبهاند اما چند دقیقه از زندگیشان به هم گره میخورد.
زن میانسال آهی کشید و گفت: «به خدا دیگه این زندگی کمر آدمو میشکنه. سهتا میوه گرفتم، شده قیمت یه قابلمه.»
راننده بدون اینکه نگاهش را از جلو بردارد گفت: «خواهر من، اگه ناله نکنیم که بهمون سخت میگذره، لابد فکر میکنن خیلی راضیایم.»
مرد جوان لبخند زد: «شما که همیشه تو تاکسیهاتون همین حرفها رو میزنین، ولی بازم همهچیز گرونتر میشه.»
راننده چرخشهای فرمان را با حرص همراه کرد و گفت: «چون کسی گوشش به حرف من و شما بدهکار نیست، امّا نگفتن باعث نمیشه آرومتر بشه.»
رضوان که تا آن لحظه فقط به خیابانها نگاه میکرد، آرام وارد بحث شد: «فکر میکنم همین حرف زدنهاست که بین آدمها یه جور همصدایی درست میکنه. وگرنه هرکی توی زندگی خودش گیر میکنه و فکر میکنه فقط خودش داره سخت میگذره.»
زن میانسال برگشت سمت او: «آره دخترم، اما همصدایی که خرج زندگی رو کم نمیکنه.»
رضوان شانه بالا انداخت: «شاید کم نکنه، ولی حداقل آدم فکر نمیکنه تنهاست.»
لحظهای سکوت به وجود آمد؛ از آن سکوتهایی که بعد از بیان یک حقیقت ساده میافتد.
موبایل مرد جوان زنگ خورد. نگاهش به اسم روی صفحهاش افتاد، کمی مکث کرد و جواب داد: «الو… سلام مامان… نه، نگران نباش، رسیدم… آره، یادمه… باشه، باشه.» وقتی گوشی را قطع کرد، لبخند تلخی زد.
زن پرسید: «مادرت بودن؟»
مرد سر تکان داد: «آره، بیمارستان بستریه. ولی ولکن نیست. حتی وقتی خودش درد داره، باز زنگ میزنه مطمئن بشه من صبحونه خوردم.»
رضوان گفت: «مامانها همینطورن… همیشه فکر میکنن بچهشون هنوز ده سالشه.»
مرد سری تکان داد: «کاش هنوز ده سالم بود. اون موقع مشکلات همین بود که چرا تکلیف ریاضیمو ننوشتم…»
راننده خندید: «عیب نداره پسرم، بزرگ شدن همینه. آدم فکر میکنه از پس سختیها برمیاد، ولی یه روز میرسه که میبینه خودش هم دلش میخواد یکی براش مثل مادرها نگرانی کنه.»
زن میانسال با لحن آرامی گفت: «ته این زندگی همهمون دنبال یه نفر میگردیم که بگه: نگران نباش، من هستم…»

تاکسی در ترافیک گیر کرد. صدای بوقها مثل یک ارکستر ناموزون بالا و پایین میشد. اما داخل تاکسی، فضا نزدیکتر و گرمتر شده بود.
مرد جوان ناگهان رو به زن میانسال کرد: «شما بچه دارید؟»
زن کیسه میوه را روی پا گذاشت: «دو تا. یکی دختره که رفته ترکیه، یکی هم پسره که میخواد بره. من موندم و همین تماسهای تصویری…»
رضوان پرسید: «سخته؟»
زن لبخند تلخ و مهربانی زد: «سختی که چه عرض کنم… انگار دنیا از آدم یه تیکه کم میکنه و میگه حالا با این نقض شدگی ادامه بده…»
صدایی از بیرون آمد—یک راننده پشت سر بهشدت بوق میزد. راننده تاکسی شیشه را پایین کشید: «بوق نزن، جا که ندارم برات باز کنم!»
بعد دوباره به مسافران رو کرد: «منم یه دختر دارم، دانشجوئه. هر وقت از ماشین میزنم بیرون و توی خیابون میبینم دختری تنها داره راه میره، میگم کاش دنیا براش مهربونتر باشه…»
رضوان آهسته گفت: «کاش برای همهمون باشه…»
باران شدت گرفت. شیشهها بخار کردند. مرد جوان با کف دست بخار شیشه کنار خودش را پاک کرد و گفت: «عجیبه… چهار نفر کاملاً غریبه، ولی انگار این ماشین شده یک اعترافگاه.»
راننده گفت: «تاکسی همینجوریه پسرم. نصف دردهای مردم اول توی ماشین من گفته میشه، بعد توی خونهشون.»
زن خندید: «خب شما هم یه پا مشاورین.»
راننده گفت: «نه خواهر من، من فقط گوش میدم. آدمها وقتی شنیده بشن، کمی سبکتر میشن.»
ماشین دوباره حرکت کرد. هرکس در سکوتی نرم فرو رفت؛ سکوتی صمیمی، نه فاصلهدار.
وقتی به میدان انقلاب رسیدند، زن میانسال اولین کسی بود که پیاده شد. قبل از بستن در رو به بقیه گفت: «خدا پشت و پناهتون. همین چند دقیقه، روزمو بهتر کرد.»
مرد جوان هم پیاده شد و قبل از رفتن گفت: «ممنون از همصحبتیتون. بعضی وقتها آدم به چند جمله نیاز داره، نه به دارو.»
رضوان آخرین نفر بود. کوله را روی دوشش انداخت و به راننده گفت: «ممنون، آقای راننده. امروز فهمیدم هنوز میشه توی این شهر، بین این همه غریبه، احساس آدمیت کرد.»
راننده لبخند زد: «سفر بخیر دخترم. یادت باشه، مردم از چیزی که نشون میدن مهربونترن… فقط باید فرصت پیدا کنن.»
رضوان در را بست. تاکسی در باران دور شد؛ انگار آن چند دقیقه کوتاه، مسیری نبود که طی شده باشد—بلکه قطعهای از زندگی بود که همه با هم از آن عبور کرده بودند.